ΕΝΑΣ ΑΓΡΟΙΚΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΟΝ 18Ο ΑΙΩΝΑ Ο,ΤΙ ΕΙΧΕ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΠΑΡΤΗ.
Τα ερείπια του Θεάτρου της Σπάρτης, όπου ο
Φουρμόν κατέστρεψε πλήθος επιγραφών.
Ο Γάλλος αββάς Fourmont, μέγας καταστροφέας κλασικών αρχαιοτήτων, γεννήθηκε το έτος 1690 και ήταν αδελφός του ανατολιστή Etienne Fourmont. Διδάχθηκε την Ελληνική, Εβραϊκή και Συριακή γλώσσα και το έτος 1720 χειροτονήθηκε κληρικός και εν συνεχεία έγινε καθηγητής της Συριακής στο Γαλλικό Κολλέγιο (College de France) και διερμηνεύς στη Βασιλική Βιβλιοθήκη. Βοήθησε τον αδελφό του στις σινολογικές μελέτες του και το 1724 κατάφερε ν’ ανακηρυχθεί μέλος της Ακαδημίας Επιγραφών και Καλών Τεχνών.
Όπως εξιστορεί ο Κυριάκος Σιμόπουλος, στις αρχές του 1729, ο Fourmont έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, ως απεσταλμένος του βασιλέως της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΕ, και εφοδιάσθηκε με φιρμάνι του Σουλτάνου Αχμέτ του Γ, με το οποίο αποκτούσε το δικαίωμα να ερευνήσει και να μελετήσει όσους αρχαιολογικούς χώρους ήθελε εντός της επικρατείας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με αυτό το φιρμάνι στο χέρι, ο Γάλλος ιερωμένος κατέστη κυριολεκτικά ασύδοτος και επί δύο περίπου έτη διήλθε την κυρίως Ελλάδα, όχι μελετώντας αλλ’ αντιθέτως καταστρέφοντας συστηματικά σπάνιες αρχαιότητες.
Στις 8 Φεβρουαρίου έφυγε μέσω Μυτιλήνης και Χίου για την Αθήνα, όπου αφίχθη στις 12 Απριλίου και έμεινε περίπου πέντε μήνες, καταγράφοντας αμέτρητες επιγραφές με τη βοήθεια των Οθωμανών και εκκλησιαστικών αρχόντων, πληρώνοντας 3 παράδες για κάθε ενεπίγραφο μάρμαρο που του έφερναν. Έπειτα μετέβη στην Πελοπόννησο, η οποία ωστόσο εμαστίζετο την εποχή εκείνη από επιδημία πανώλης με χιλιάδες θύματα. Αφού «ερεύνησε» και ξεσήκωσε ό,τι μπορούσε από την Κορινθία (700 επιγραφές), την Αργολίδα (Ερμιόνη, όπου βρήκε 40 επιγραφές, Άργος, Λέρνη, Μυκήνες, Τίρυνθα, Μιδέα), την Αρκαδία (Μαντίνεια) και την Αχαΐα, κατέληξε στη Μεσσηνία. Προηγουμένως είχε περάσει από τη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου που τάχα διέθετε σημαντική βιβλιοθήκη. Αυτό που βρήκε ήταν μόνο αθλιότητα και παντελής αμορφωσιά: «…Μου είχαν πεί ότι η βιβλιοθήκη του Μ. Σπηλαίου ήταν η μεγαλύτερη σ’όλη την Ελλάδα. Φαμφαρονισμοί. Υπήρχαν μόνον 130 τόμοι, μισοκατεστραμμένοι από την υγρασία σε σημείο που δεν διαβάζονταν. Η δυσωδία από το σάπισμα του χαρτιού σου έφερνε λιποθυμία» (επιστολή στον Καρδινάλιο de Fleury, 17 Φεβρουαρίου 1730)
Από κάποιο μοναστήρι της Ιθώμης γράφει επίσης τον ίδιο μήνα: «οι μοναχοί ζουν ανέτως, αλλά οι συγγραφείς δυστυχούν. Τους καίνε, τους ακρωτηριάζουν, τους ανασκολοπίζουν, τους μαχαιρώνουν. Είδα βιβλία σάπια μέσα σε υγρές τρύπες βράχων και το μόνο που επέτυχα ν’ αποσπάσω ήταν μερικά άμορφα ράκη. Άλλα βρίσκονται σε υπόγεια, μουχλιασμένα και με ολότελα σβησμένα τα γράμματά τους..»
Από την Καλαμάτα, όπου έφτασε τον Φεβρουάριο του 1730, έγραψε ένα γράμμα προς τους προκρίτους της γειτονικής Ζαρνάτας της Μάνης, ζητώντας τους την άδεια να επισκεφθεί τη χώρα τους επειδή ήταν αυτοδιοικούμενη και δεν ίσχυε εκεί το σουλτανικό φιρμάνι. Μία εβδομάδα αργότερα, έχοντας ήδη λάβει την άδεια, έφθασε με συνοδεία ένστολων εντοπίων στη Ζαρνάτα, αλλά δεν προχώρησε στα ενδότερα της Μάνης, γιατί κατά τα γραφόμενά του «οι κάτοικοι της μέσα Μάνης ευρίσκονται διαρκώς εις πόλεμον, πότε με τους Τούρκους πότε αναμεταξύ των, οι παπάδες, οι μοναχοί και οι Επίσκοποι ακόμη περιφέρονται ένοπλοι και οι γυναίκες της Μάνης φέρουν πιστόλες. Οι Μανιάτες είναι λαός άγριος, αλλά έχει αγάπη προς την ελευθερίαν και μόνος του πόθος είναι η απόκτησις ωραίων όπλων».
Φοβισμένος ο χριστιανός κληρικός από τα ήθη των Μανιατών, επέστρεψε μέσω Καλαμάτας και Μεγαλοπόλεως στο Μυστρά με απωθημένο πλέον το να καταστρέψει από την Αρχαία Σπάρτη ο,τιδήποτε δεν μπορούσε να μετακινηθεί και να σταλεί στη Γαλλία. Αμέριμνοι οι δημογέροντες του τόπου τον υπεδέχθησαν φιλικά και του παρείχαν διευκολύνσεις, καθώς ξήλωνε από τα μεσαιωνικά τείχη μερικά εντοιχισμένα ενεπίγραφα σπαρτιατικά βάθρα και αργότερα είκοσι ακόμη επιγραφές. Το συνεργείο του Γάλλου αββά ήταν πολυπληθέστατο, περίπου 60 εργάτες. Επί 53 συνεχείς ημέρες, σάρωσε σχεδόν τα πάντα στο Μυστρά, τη Σπάρτη και τις Αμύκλες. Κατεδαφίζοντας και ανασκάπτοντας μανιωδώς, απεκάλυψε περίπου 300 επιγραφές τις οποίες αντέγραψε και μετά άφησε έκθετες ή κατέστρεψε, καθώς και διάφορα άλλα ανάγλυφα, αναθήματα και μικροτεχνήματα, τα οποία εφόρτωσε σε πλοία και έστειλε στην Γαλλία.
Στην ίδια τη Σπάρτη, το καταστροφικό έργο του μοχθηρού Γάλλου αρχαιοκάπηλου εκδηλώθηκε με ιδιαίτερη σφοδρότητα και βαρβαρότητα, όπως φαίνεται μέσα από επιστολή του τού Απριλίου 1730 προς τον φίλο του Φρενέ: «Τα ισοπέδωσα όλα, τα εκθεμελίωσα όλα… από τη μεγάλη αυτή πολιτεία δεν απέμεινε πλέον λίθος επί λίθου. Εδώ και πάνω από ένα μήνα, συνεργεία μου από 30 και μερικές φορές 40 ή 60 εργάτες γκρεμίζουν, καταστρέφουν, εξολοθρεύουν τη Σπάρτη. Ο γδούπος από το γκρέμισμα των τειχών, η πτώση των ογκολίθων έως τις όχθες του Ευρώτα, ακούγεται όχι μονάχα στη Λακωνία αλλά και σ’ ολόκληρο τον Μοριά και παραπέρα ακόμη. Τούρκοι, Εβραίοι και Γραικοί, έρχονται να δουν από πενήντα λεύγες μακριά, αλλά το μόνο που βλέπουν είναι διάσπαρτα χιλιάδες ενεπίγραφα μάρμαρα…
…Μιαν ημέρα, ο ανεψιός μου που επιστατούσε στις εργασίες, ανεκάλυψε μία δωδεκάδα μάρμαρα, εκπληκτικά, γεμάτα επιγραφές. Έστειλε αμέσως να με πληροφορήσει, φροντίζοντας στο δρόμο να το διαλαλήσει σε όλη την περιοχή, έτσι σε λίγο έφθασε στη Σπάρτη όλος ο Μυστράς. Αυτή τη στιγμή, μόνον 4 πύργοι των τειχών απομένουν όρθιοι… Για να είμαι ειλικρινής, εκπλήσσομαι κι εγώ με αυτή την εκστρατεία που ανέλαβα, από όσα τουλάχιστον έχω διαβάσει κανείς δεν έχει σκεφθεί έως σήμερα να εκθεμελιώσει ολόκληρες πολιτείες…
…Προτίθεμαι να μην αφήσω λίθο επί λίθου. Δεν γνωρίζω κύριε και αγαπητέ φίλε εάν υπάρχει στον κόσμο πράγμα ικανό να δοξάσει μια αποστολή περισσότερο από το να έχει τη δυνατότητα να σκορπίσεις στους ανέμους τη στάχτη του Αγησιλάου, από το ν’ ανακαλύψεις τα ονόματα των Εφόρων, των Γυμνασιαρχών, των Αγορανόμων, των φιλοσόφων, των ιατρών, των ποιητών, των ρητόρων, ονόματα διασήμων γυναικών, ψηφίσματα της Γερουσίας, τη Ρήτρα του Λυκούργου. Οι Αμύκλες επίσης, ήσαν πολύ εγγύς για να τις αφήσω. Έστειλα και εκεί εργάτες και ισοπέδωσαν τα λείψανα του περίφημου ναού του Απόλλωνος.
Φανταστείτε τη χαρά μου, η οποία θα ήταν βεβαίως μεγαλύτερη αν είχα λίγο περισσότερο χρόνο ν’ αφιερώσω, διότι υπάρχουν ακόμη η Μαντινεία, η Στύμφαλος, το Παλλάδιον, η Τεγέα και, κυρίως, η Νεμέα και η Ολυμπία. Θα άξιζε να τις φέρω και αυτές άνω κάτω, από τα θεμέλια έως την κορυφή. Έχω όλη τη δύναμη να το πράξω, κι επιπλέον απέκτησα μια οξυδέρκεια σε αυτού του είδους τη δράση. Δεν ομοιάζω με εκείνους που τρέχουν από πόλη σε πόλη απλώς για να ιδούν, εγώ επιδιώκω να παίρνω όλα τα χρήσιμα πράγματα».
Δύο εβδομάδες μετά την πιο πάνω επιστολή, στις 20 Απριλίου του 1730, ο μοχθηρός κληρικός, σε επιστολή του προς τον πρεσβευτή της Γαλλίας στην Κωνσταντινούπολη, αποδίδει τις ακρότητες και τους βανδαλισμούς του σε επιθυμία εκδικήσεως για την κακή τάχα συμπεριφορά των Μανιατών απέναντί του: «Επέρασα από έναν φοβερό τόπο, την περιβόητη Μάνη, που κατοικείται από έναν αιμοβόρο λαό. Είμαι πολύ ευτυχής που γλίτωσα. Έφυγα από την βάρβαρη πατρίδα τους χωρίς να αποκομίσω τίποτε το αξιόλογο, τίποτε για να βγουν τουλάχιστον τα έξοδά μου. Για να ξεσπάσω και για να εκδικηθώ αυτό το σκυλολόϊ, έρριξα τη θλίψη μου επάνω στην Αρχαία Σπάρτη. Δεν ήθελα να μείνει τίποτε από την πόλη που έκτισαν οι πρόγονοί τους. Την έσβησα, την κατέσκαψα, την εκθεμελίωσα, δεν της άφησα λίθο επί λίθου.
Και γιατί, θα ερωτήσει η εξοχότης σας, επέπεσα με τόση μανία επάνω σε αυτή την αρχαία πόλη, ώστε να την κάνω αγνώριστη, υποχρεώνοντάς τη να πληρώσει τις αμαρτίες των απογόνων της; Έχω την τιμή να σας απαντήσω, ότι ήταν πολύ αρχαία και έκρυβε με φιλαυτία κάτω από τα χώμα της πολλούς θησαυρούς, πράγμα που δεν μπορούσα να συγχωρέσω. Έως σήμερα κανείς ταξιδιώτης δεν ετόλμησε να τους αγγίξει, ακόμη και οι Βενετοί, παρά το ότι υπήρξαν κάποτε κυρίαρχοι αυτής της χώρας, τους εσεβάσθησαν. Εγώ έκρινα πως δεν έπρεπε να θρέφω ανάλογο σεβασμό και την ισοπέδωσα λοιπόν με κάθε επισημότητα, πράγμα που προεκάλεσε τον θαυμασμό των Τούρκων, ενώ οι Γραικοί εθύμωσαν και οι Εβραίοι έμειναν κατάπληκτοι. Είμαι ικανοποιημένος, διότι απέκτησα από αυτό το ταξίδι μου πράγματα ικανά να θαμπώσουν όλους τους σοφούς.
Ποιος θα επίστευε ποτέ ότι θα ήταν δυνατόν ν’ ανακαλυφθεί ο τάφος του Αγησιλάου και του Λυσάνδρου, αυτών των ενδόξων βασιλέων της Σπάρτης; Ποιός θα επίστευε πως θ’ ανεκάλυπτα, ύστερα από τόσους πολέμους, σεισμούς και άλλες θεομηνίες που αφάνισαν αυτή την πόλη, θαυμαστά μάρμαρα που μας κάνουν γνωστούς όλους τους Εφόρους, τους ρήτορες και άλλες προσωπικότητες, παντελώς άγνωστες, έως τουλάχιστον την τελευταία καταστροφή που έγινε από εμένα;
«Βιβλία δεν υπάρχουν», συνεχίζει στην επιστολή του. «Πολλοί δεν ξέρουν σ’ αυτή την χώρα ούτε να γράφουν, ούτε να διαβάζουν. Χρησιμοποιούν τα χειρόγραφα για φυσέκια. Κι αφού δεν υπάρχουν βιβλία, φρόντισα για κάτι άλλο, ώστε το ταξίδι μου να ωφελήσει τα Γράμματα. Αφοσιώθηκα με τόσο ενθουσιασμό σε αυτό και έδωσα τέτοια πλήγματα που ο αντίλαλός τους θα ακουστεί σε ολόκληρη την Ευρώπη. Δεν γκρεμίζει κανείς δύο και τρεις πολιτείες χωρίς θόρυβο. Εγώ τις κατέσκαψα, ενώ οι παλαιότεροι περιηγητές έρχονταν μόνο για να τις ανακαλύψουν».
Σε άλλη επιστολή του, αυτή τη φορά προς τον Ιταλό ιεραπόστολο Ντομένικο Ντε Λα Ρόκα που υπηρετούσε στη Γαλλική Πρεσβεία της Πόλης, γράφει: «δεν άφησα λίθο επί λίθου. Πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι βρίσκομαι σ’ ένα παραλήρημα χαράς που κατόρθωσα να καταστρέψω ολότελα τις ξακουστές αυτές πολιτείες, έτσι όπως γίνεται σε πόλεμο. Το έκανα για την Γαλλία, για την Αυτού εξοχότητα. Αυτό αποτελεί για μένα μια νέα δόξα».
Αποκαλυπτική για το βαθύ χριστιανικό μίσος που έθρεφε ο Γάλλος ιερωμένος κατά της «κατειδώλου» Σπάρτης και για τα μέσα που χρησιμοποίησε στο καταστροφικό του έργο, είναι και η επιστολή του προς τον Καρδινάλιο Φλερύ, στην οποία του αναγγέλλει ότι πήγε μεν στη Λακωνία σε αναζήτηση παλαιών χειρογράφων, πλην όμως «ο λαός, αυτά τα παιδιά της Λακεδαίμονος, δεν κράτησαν από τους προγόνους τους τίποτε άλλο από την αγάπη της ελευθερίας και τη μανία του πολέμου. Το όνειρό τους είναι να αποκτήσουν όπλα. Τα βιβλία τα χρησιμοποιούν για τα φυσέκια τους…
…Εκτόνωσα λοιπόν το θυμό μου στην κυριότερη πόλη της περιοχής, την αρχαία Σπάρτη. Το βλέμμα μου έπεσε επάνω στα κτίσματα που κατά την γνώμη μου έκρυβαν θησαυρούς για τα Γράμματα. Ήσαν κίονες, ανάβαθρα, ενεπίγραφες μετώπες. Ν’ αφήσω όλα αυτά σε άλλους (γιατί δεν είμαι εδώ ο μοναδικός ερευνητής), θα ήταν έλλειψη καλού γούστου, θα ήταν αδιαφορία για την τιμή του έθνους μου, θα σήμαινε πως είμαι ανάξιος να αντιληφθώ τις προθέσεις του βασιλιά μου και να εκπληρώσω τις διαταγές μου. Πρόκειται, όπως θα κατάλαβε η εξοχότης σας, για καλή υπηρεσία των Γραμμάτων.
Γι’ αυτό, εμίσθωσα εργάτες και κατέστρεψα εκ θεμελίων τα λείψανα της υπέροχης αυτής πολιτείας, σε σημείο που να μην απομείνει λίθος επί λίθου. Μπορεί, σεβασμιώτατε, να καταντήσει σε λίγο ένας άγνωστος τόπος, εγώ όμως έχω τον τρόπο να την αναστήσω στο πνεύμα των ανθρώπων, ακόμη και των πιο μακρινών γενεών, γιατί έχω καταρτίσει ολόκληρο κατάλογο των ιερέων και ιερειών της, των εφόρων, των αγορανόμων και των γυμνασίαρχων. Η καλή μου τύχη θέλησε να ανακαλύψω επιγραφές για πολλούς φιλοσόφους, ρήτορες, στρατηγούς, ποιητές, καλλιτέχνες, ακόμα και διάσημες γυναίκες, άγνωστες έως τώρα. Οι επιγραφές αυτές μας πληροφορούν ποιοί αυτοκράτορες ευεργέτησαν την πόλη, ποιοί ευλαβείς ιδιώτες έκτισαν ναούς, ποιοί από αλαζονεία χρηματοδοτούσαν δημόσια θεάματα… Η ευσέβειά μου, σεβασμιώτατε, έφτασε στο σημείο να μην αφήσω σε ησυχία ούτε την τέφρα των βασιλιάδων τους. Εσκόρπισα στον άνεμο την τέφρα του Αγησιλάου, εισήλθα στον τάφο του Λυσάνδρου και ανεκάλυψα τον τάφο του Ορέστου».
Είναι πολύ πιθανόν εκείνη η ανεξήγητη μανία του Γάλλου ιερωμένου να αφανίσει τη Σπάρτη να είχε ως αίτίο της την ενημέρωσή του ότι στην περιοχή είχαν φθάσει και άλλοι ξένοι τυχοδιώκτες και αρχαιοκάπηλοι που ίσως επωφελούντο από τα ευρήματά του. Σε μία επιστολή του προς τον φίλο του Μπινό, αναφέρει την παρουσία στη Λακωνία ενός Άγγλου αρχαιοκάπηλου επ’ ονόματι Morrison, τον οποίο και περιγράφει ως «μέθυσο, βάρβαρο και αγροίκο» που έγινε έξαλλος όταν έμαθε ότι ο ιερωμένος τον είχε προλάβει. Ο Fourmont πάντως είχε την πλήρη προστασία των Τούρκων, αλλά και διαφόρων ισχυρών Ρωμιών «παραγόντων», όπως ο ιατρός του Μυστρά Ηλίας Δόξας, άνθρωπος της Εκκλησίας και φανατικός τουρκολάτρης και ο Μητροπολίτης Παρθένιος, ο οποίος, εξ ονόματος όλων των προκρίτων, απηύθυνε στον καταστροφέα της Αρχαίας Σπάρτης επαινετική επιστολή που, μεταξύ άλλων κολακειών, τον προσφωνεί «θειότατο» και «τρισμέγιστο» άνδρα.
Το τρομερό όργιο του αφανισμού των αρχαιοτήτων της Σπάρτης από τον Fourmont, έγινε ωστόσο γνωστό στο Παρίσι και οι προϊστάμενοί του έσπευσαν οργισμένοι να τον ανακαλέσουν τον Απρίλιο του 1730. Επιστρέψας ο βάνδαλος στη Γαλλία, εδέχθη δριμύτατες επιθέσεις από τους πνευματικούς κύκλους για το όργιο των καταστροφών, οι δε κριτικοί τον ετιμώρησαν με κάτι πολύ χειρότερο. Μη υπαρχόντων πλέον των πρωτοτύπων, η γνησιότητα του επιγραφικού καταγραφικού έργου του, που περιελάμβανε περίπου 2.600 επιγραφές, αμφισβητήθηκε εκ θεμελίων. Πολλοί εξέφρασαν την άποψη ότι ο Fourmont με την καταστροφή των επιγραφών είχε σκοπό να ανακατέψει πλαστές και γνήσιες χωρίς να αφήσει ίχνη. Η συλλογή του έπεσε σε πλήρη απαξία και τα χειρόγραφά του, τα ημερολόγια και οι επιγραφές κατετέθησαν αδόξως στα αρχεία της Βασιλικής Βιβλιοθήκης των Παρισίων.
Ο απόηχος των αγρίων καταστροφών του Fourmont στη Λακωνία υπήρξε τόσο αρνητικός που, όταν το 1801 ο Άγγλος περιηγητής Ντοντγουέλ προσεπάθησε να ερευνήσει για τη δράση του Γάλλου καταστροφέως με συγκέντρωση υλικού και αφηγήσεων, συνάντησε μία τρομερή δυσπιστία στον απλό λαό: «Ενώ αντέγραφα μερικές επιγραφές, βλέπω τον Μανουσάκη, έναν εντόπιο εργάτη, ν’ αναποδογυρίζει τα μάρμαρα και να τα κρύβει κάτω από τους θάμνους. Όταν τον ερώτησα τι σημαίνουν αυτά, μου εξήγησε ότι ήθελε να προφυλάξει τις επιγραφές, γιατί πριν πολλά χρόνια ένας Γάλλος μυλόρδος που ήλθε στη Σπάρτη, αφού ξεσήκωσε πολλές επιγραφές εξαφάνιζε με καλέμι τα γράμματά τους. Και πραγματικά μου έδειξε μεγάλες μαρμάρινες πλάκες από τις οποίες είχαν πελεκηθεί με βάρβαρο τρόπο οι επιγραφές».
Βλάσης Γ. Ρασσιάς
(Στοιχεία από το βιβλίο "Επίτομος Ιστορία των Σπαρτιατών", Αθήνα 2003)
Πηγή: εδώ
Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2008
Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2008
Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2008
Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2008
Μακάριοι οι πτωχοί!
Ξεσφράγισαν το σφραγισμένο ιδιαίτερο δωμάτιο του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στο Παλαιό Ψυχικό και βρήκαν πάρα πολλά αντικείμενα μεγάλης χρηματικής αξίας. Τα κατέγραψε επιτροπή την οποία αποτελούσαν δικαστικές αρχές, ο διευθυντής της αστυνομίας, ο εκπρόσωπος της εφορίας, ένας συμβολαιογράφος, ο αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Χρυσικός, ο πρώην αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Συνοδινός, ο γνωστός Βρεσθένης Θεόκλητος Κουμαριανός, και δύο διάκονοι του Χριστόδουλου.
Τα πράγματα που καταγράφηκαν βρίσκονταν τόσο στο ιδιαίτερο δωμάτιο του Χριστόδουλου όσο και στα βεστιάριά του(= ιματιοθήκες) και στο υπόλοιπο ανάκτορό του. Μόνο τα μικροαντικείμενα τρεχούσης χρήσεως του δωματίου του ξεπερνούν σε αξία το ένα εκατομμύριο ευρώ.
Αραδιάζουμε μερικά χαρακτηριστικά από τα καταγραμμένα.
600 ζεύγη χρυσά ή αργυρά μανικετόκουμπα. Απ' αυτά τα 140 ζευγάρια έχουν διαμάντια και μερικά έχουν ζαφείρια.
Πάνω από 100 πολύτιμα χρυσά και αργυρά στυλό και πέννες ανεκτίμητης αξίας.
Πάρα πολλοί χρυσοί και αργυροί σταυροί ευλογίας με πολύτιμα πετράδια.
Πολλές αρχαίες εικόνες. 30.000 ευρώ και 9 χρυσές λίρες σε φάκελο για τον π. Θωμά Συνοδινό.
Ένας μεγάλος πολυτιμότατος πολυέλαιος Baccarat αξίας 50.000.ευρώ η ανώτερη φίρμα στον κόσμο.
Καναπέδες και πολυθρόνες του σαλονιού, των γραφείων και των δωματίων από τις δυό ακριβότερες φίρμες του κόσμου Versace και Armani.
Μεταξωτές κουρτίνες πολυτιμότατες από τις καλλίτερες φίρμες στον κόσμο σε όλο το ανάκτορο.
Εκατοντάδες λευκά πουκάμισα, τα περισσότερα μεταξωτά.
Εκατοντάδες μαύρα παντελόνια πανάκριβα.
Εκατοντάδες ζεύγη παπουτσιών όλα από τις δυό ακριβώτερες φίρμες του κόσμου Sebago και Church' s, απ' αυτά που φορούν μόνο οι Άγγλοι πρίγκηπες, λόρδοι και άλλοι αριστοκράτες. Ο Χριστόδουλος φορούσε μόνο τέτοια παπούτσια, που το κάθε ζεύγος τιμάται πάνω από 1.000 χίλια ευρώ. ( Όταν ανατράπηκε ο δικτάτωρ των Φιλιππίνων Μάρκος, βρέθηκε ότι η γυναίκα του είχε 80 ζεύγη παπουτσιών, ακριβά βέβαια αλλά συνηθισμένα).
Τρείς δεκάδες σέτ με καθημερινά δεσποτικά άμφια.
50 επίσημες και μεγαλοπρεπείς αρχιερατικές στολές αξίας κατά μέσον όρο 300.000 ευρώ η κάθε μία.
12 στέμματα ( μίτρες ) από χρυσό και πολυτίμους λίθους αξίας κατά μέσον όρο 300.000 ευρώ το καθένα. Κυρίως έχουν διαμάντια.
100 εγκόλπια χρυσά και γεμάτα πολυτίμους λίθους, κυρίως διαμάντια και ζαφείρια, αξίας 100.000 ευρώ το καθένα.
200 εγκόλπιοι σταυροί ίσης αξίας και παρόμοιας διακοσμήσεως ο καθένας.
25 ποιμαντορικές ράβδοι (πατερίτσες) χρυσές και αργυρές και ελεφάντινες (φιλντισένιες) γεμάτες πολυτίμους λίθους, κυρίως διαμάντια και ρουμπίνια, αξίας κατά μέσον όρο 100.000 ευρώ η κάθε μία. 40 απλές αργυρές ράβδοι (βακτηρίες, μπαστούνια) με ημιπολυτίμους λίθους, αξίας 20.000 ευρώ η κάθε μία.
Δύο υπερπολύτιμα δισκοπότηρα χρυσά, σκαλιστά έργα τέχνης, με πολυτίμους λίθους, δώρα το ένα του Βαρθολομαίου και το άλλο του πάπα Ρώμης Βενεδίκτου.
Δεκάδες χρυσά και αργυρά κηροπήγια (δικηροτρίκηρα).
Δεκάδες χρυσά και αργυρά επιτραπέζια κηροπήγια με πολυτίμους λίθους.
Πολλές δεκάδες αργυροί δίσκοι σερβιρίσματος και κεράσματος.
Δεκάδες αργυρές φρουτιέρες.
Εκατοντάδες δωδεκάδων ποτήρια αργυρά και κρυστάλλινα υψηλής αξίας. Εκατοντάδες πανάκριβα αργυρά κρυστάλλινα και πορσελάνινα σερβίτσια ανυπολόγιστης αξίας.
Εκατοντάδες δωδεκάδες πανάκριβα χρυσά και αργυρά κουταλομαχαιροπήρουνα φίρμας Christofie, που είναι η ακριβώτερη στον κόσμο.
Εκατοντάδες πορσελάνινες δωδεκάδες πιάτων.
Εκατοντάδες πορσελάνινες και αργυρές πιατέλλες.
Βαρύτιμες μεταξωτές κουρτίνες σε όλο το ανάκτορο.
Εκατοντάδες ζεύγη μεταξωτές μπιζάμες.
Δεκάδες μεταξωτές κλινοστρωμνές και μαξιλάρια.
Τέσσερες ζωγραφικοί πίνακες αμύθητης αξίας που ανήκουν στο Μουσείο Μπενάκη και τους νοίκιαζε με μηνιαίο μίσθωμα που του καθενός η αξία είναι όσο τα μηνιαία μισθώματα τριών μεγάλων και πολυτελών ρετιρέ.
Έξι γκραβούρες με πανάκριβο μηνιαίο μίσθωμα από το ίδιο Μουσείο.
Πάρα πολλά και πανάκριβα έπιπλα από πολύτιμα ξύλα υφάσματα μέταλλα και γυαλιά, φτιαγμένα από τις 4 μεγαλύτερες και ακριβώτερες φίρμες στον κόσμο.
Τα αρχιτεκτονικά σχέδια για δύο βίλλες-ανάκτορα του Χριστοδούλου, για να ξεκουράζεται, που θα κτίζονταν σε τεράστια οικόπεδά του πανύψηλης αξίας, ένα στην Ερμιονίδα και ένα στον Άγιο Ιωάννη Θεολόγο σε πανέμορφες τοποθεσίες.
Ένα τεράστιο ποσό (πολλά εκατομμύρια ευρώ ), για να κτιστή ειδικό μουσείο με την επωνυμία «Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος», για να φυλάγωνται και να εκτίθενται εκεί σε κοινή θέα οι στολές, οι μίτρες, οι πατερίτσες, και όλα τα λειτουργικά και μη λειτουργικά κοσμήματα και σκεύη του Χριστόδουλου στους αιώνες των αιώνων, μαζί
και με τα έξοδα συντηρήσεως τόσο του μουσείου όσο και των εκθεμάτων, και με τους μισθούς των υπαλλήλων του μουσείου.
...Και μια ξεραμένη πορτοκαλάδα στο ποτήρι, πάνω στο γραφείο του, την οποία δεν πρόλαβε να πιή, γιατί πέθανε. Είχε μέσα και το καλαμάκι.
Από το περιοδικό ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ μηνός Σεπτεμβρίου 2008
ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 1870 - 1911
Το πτώμα παρουσίαζε κατάστασιν αγαλματώδη, γιατί οι σάρκες είχαν προσκολληθεί στα ρούχα λόγω της παραμονής στο νερό. Έφερε περικνημίδες αγγλικού τύπου, φανέλα λευκή και γάντια. Επάνω του βρέθηκε το ρολόι του, το οποίον έδειχνε 11 και 3 λεπτά. Μέσα στην τσέπη της φανέλας βρέθηκε ένα ήδη οξειδωμένο δεκάλεπτο. Ήταν τα μόνα χρήματα που είχε μαζί του - ενώ τα άλλα τα είχε αφήσει στα πράγματά του στο φυλάκιο - γιατί ο Περικλής ήταν αρχαίος Έλλην μέχρι μυελού οστέων. Το δεκάλεπτο αυτό ήταν το τίμημα των ελληνικών πορθμείων για τον Χάροντα, ο οποίος θα τον έφερε δια της Αχερουσίας εις τα Ηλύσια, όπου πήγαιναν οι ωραίες και ευγενικές Ελληνικές Ψυχές
Πηγή: εδώ
Τα πράγματα που καταγράφηκαν βρίσκονταν τόσο στο ιδιαίτερο δωμάτιο του Χριστόδουλου όσο και στα βεστιάριά του(= ιματιοθήκες) και στο υπόλοιπο ανάκτορό του. Μόνο τα μικροαντικείμενα τρεχούσης χρήσεως του δωματίου του ξεπερνούν σε αξία το ένα εκατομμύριο ευρώ.
Αραδιάζουμε μερικά χαρακτηριστικά από τα καταγραμμένα.
600 ζεύγη χρυσά ή αργυρά μανικετόκουμπα. Απ' αυτά τα 140 ζευγάρια έχουν διαμάντια και μερικά έχουν ζαφείρια.
Πάνω από 100 πολύτιμα χρυσά και αργυρά στυλό και πέννες ανεκτίμητης αξίας.
Πάρα πολλοί χρυσοί και αργυροί σταυροί ευλογίας με πολύτιμα πετράδια.
Πολλές αρχαίες εικόνες. 30.000 ευρώ και 9 χρυσές λίρες σε φάκελο για τον π. Θωμά Συνοδινό.
Ένας μεγάλος πολυτιμότατος πολυέλαιος Baccarat αξίας 50.000.ευρώ η ανώτερη φίρμα στον κόσμο.
Καναπέδες και πολυθρόνες του σαλονιού, των γραφείων και των δωματίων από τις δυό ακριβότερες φίρμες του κόσμου Versace και Armani.
Μεταξωτές κουρτίνες πολυτιμότατες από τις καλλίτερες φίρμες στον κόσμο σε όλο το ανάκτορο.
Εκατοντάδες λευκά πουκάμισα, τα περισσότερα μεταξωτά.
Εκατοντάδες μαύρα παντελόνια πανάκριβα.
Εκατοντάδες ζεύγη παπουτσιών όλα από τις δυό ακριβώτερες φίρμες του κόσμου Sebago και Church' s, απ' αυτά που φορούν μόνο οι Άγγλοι πρίγκηπες, λόρδοι και άλλοι αριστοκράτες. Ο Χριστόδουλος φορούσε μόνο τέτοια παπούτσια, που το κάθε ζεύγος τιμάται πάνω από 1.000 χίλια ευρώ. ( Όταν ανατράπηκε ο δικτάτωρ των Φιλιππίνων Μάρκος, βρέθηκε ότι η γυναίκα του είχε 80 ζεύγη παπουτσιών, ακριβά βέβαια αλλά συνηθισμένα).
Τρείς δεκάδες σέτ με καθημερινά δεσποτικά άμφια.
50 επίσημες και μεγαλοπρεπείς αρχιερατικές στολές αξίας κατά μέσον όρο 300.000 ευρώ η κάθε μία.
12 στέμματα ( μίτρες ) από χρυσό και πολυτίμους λίθους αξίας κατά μέσον όρο 300.000 ευρώ το καθένα. Κυρίως έχουν διαμάντια.
100 εγκόλπια χρυσά και γεμάτα πολυτίμους λίθους, κυρίως διαμάντια και ζαφείρια, αξίας 100.000 ευρώ το καθένα.
200 εγκόλπιοι σταυροί ίσης αξίας και παρόμοιας διακοσμήσεως ο καθένας.
25 ποιμαντορικές ράβδοι (πατερίτσες) χρυσές και αργυρές και ελεφάντινες (φιλντισένιες) γεμάτες πολυτίμους λίθους, κυρίως διαμάντια και ρουμπίνια, αξίας κατά μέσον όρο 100.000 ευρώ η κάθε μία. 40 απλές αργυρές ράβδοι (βακτηρίες, μπαστούνια) με ημιπολυτίμους λίθους, αξίας 20.000 ευρώ η κάθε μία.
Δύο υπερπολύτιμα δισκοπότηρα χρυσά, σκαλιστά έργα τέχνης, με πολυτίμους λίθους, δώρα το ένα του Βαρθολομαίου και το άλλο του πάπα Ρώμης Βενεδίκτου.
Δεκάδες χρυσά και αργυρά κηροπήγια (δικηροτρίκηρα).
Δεκάδες χρυσά και αργυρά επιτραπέζια κηροπήγια με πολυτίμους λίθους.
Πολλές δεκάδες αργυροί δίσκοι σερβιρίσματος και κεράσματος.
Δεκάδες αργυρές φρουτιέρες.
Εκατοντάδες δωδεκάδων ποτήρια αργυρά και κρυστάλλινα υψηλής αξίας. Εκατοντάδες πανάκριβα αργυρά κρυστάλλινα και πορσελάνινα σερβίτσια ανυπολόγιστης αξίας.
Εκατοντάδες δωδεκάδες πανάκριβα χρυσά και αργυρά κουταλομαχαιροπήρουνα φίρμας Christofie, που είναι η ακριβώτερη στον κόσμο.
Εκατοντάδες πορσελάνινες δωδεκάδες πιάτων.
Εκατοντάδες πορσελάνινες και αργυρές πιατέλλες.
Βαρύτιμες μεταξωτές κουρτίνες σε όλο το ανάκτορο.
Εκατοντάδες ζεύγη μεταξωτές μπιζάμες.
Δεκάδες μεταξωτές κλινοστρωμνές και μαξιλάρια.
Τέσσερες ζωγραφικοί πίνακες αμύθητης αξίας που ανήκουν στο Μουσείο Μπενάκη και τους νοίκιαζε με μηνιαίο μίσθωμα που του καθενός η αξία είναι όσο τα μηνιαία μισθώματα τριών μεγάλων και πολυτελών ρετιρέ.
Έξι γκραβούρες με πανάκριβο μηνιαίο μίσθωμα από το ίδιο Μουσείο.
Πάρα πολλά και πανάκριβα έπιπλα από πολύτιμα ξύλα υφάσματα μέταλλα και γυαλιά, φτιαγμένα από τις 4 μεγαλύτερες και ακριβώτερες φίρμες στον κόσμο.
Τα αρχιτεκτονικά σχέδια για δύο βίλλες-ανάκτορα του Χριστοδούλου, για να ξεκουράζεται, που θα κτίζονταν σε τεράστια οικόπεδά του πανύψηλης αξίας, ένα στην Ερμιονίδα και ένα στον Άγιο Ιωάννη Θεολόγο σε πανέμορφες τοποθεσίες.
Ένα τεράστιο ποσό (πολλά εκατομμύρια ευρώ ), για να κτιστή ειδικό μουσείο με την επωνυμία «Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος», για να φυλάγωνται και να εκτίθενται εκεί σε κοινή θέα οι στολές, οι μίτρες, οι πατερίτσες, και όλα τα λειτουργικά και μη λειτουργικά κοσμήματα και σκεύη του Χριστόδουλου στους αιώνες των αιώνων, μαζί
και με τα έξοδα συντηρήσεως τόσο του μουσείου όσο και των εκθεμάτων, και με τους μισθούς των υπαλλήλων του μουσείου.
...Και μια ξεραμένη πορτοκαλάδα στο ποτήρι, πάνω στο γραφείο του, την οποία δεν πρόλαβε να πιή, γιατί πέθανε. Είχε μέσα και το καλαμάκι.
Από το περιοδικό ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ μηνός Σεπτεμβρίου 2008
ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 1870 - 1911
Το πτώμα παρουσίαζε κατάστασιν αγαλματώδη, γιατί οι σάρκες είχαν προσκολληθεί στα ρούχα λόγω της παραμονής στο νερό. Έφερε περικνημίδες αγγλικού τύπου, φανέλα λευκή και γάντια. Επάνω του βρέθηκε το ρολόι του, το οποίον έδειχνε 11 και 3 λεπτά. Μέσα στην τσέπη της φανέλας βρέθηκε ένα ήδη οξειδωμένο δεκάλεπτο. Ήταν τα μόνα χρήματα που είχε μαζί του - ενώ τα άλλα τα είχε αφήσει στα πράγματά του στο φυλάκιο - γιατί ο Περικλής ήταν αρχαίος Έλλην μέχρι μυελού οστέων. Το δεκάλεπτο αυτό ήταν το τίμημα των ελληνικών πορθμείων για τον Χάροντα, ο οποίος θα τον έφερε δια της Αχερουσίας εις τα Ηλύσια, όπου πήγαιναν οι ωραίες και ευγενικές Ελληνικές Ψυχές
Πηγή: εδώ
Τετάρτη 8 Οκτωβρίου 2008
Τρίτη 7 Οκτωβρίου 2008
Οι Αληθινοί Μάρτυρες
1546 Etienne Dolet, Γάλλος εκδότης, έμπορος βιβλίων και παθιασμένος υποστηρικτής της μάθησης. Φυλακίστηκε αρκετές φορές για τις ευθείς κριτικές του στην εκκλησία. Κατηγορήθηκε για αθεϊσμό και τον κάψανε στη Λυών μαζί με τα βιβλία του, αφήνοντας την οικογένειά του πάμφτωχη.
1553 Michael Servetus, Ισπανός φυσικός που ανακάλυψε πως κυκλοφορεί το αίμα στους πνεύμονες (μια έρευνα βασισμένη στον Galen) διέφυγε την ιερά εξέταση και θεωρούσε πως είναι ασφαλής ανάμεσα στους προτεστάντες.
Μέγα λάθος.
Ο John Calvin, o πουριτανός "Προτεστάντης Πάπας" της Γενεύης απέδειξε τα χριστιανικά του προτερήματα ρίχνοντάς τον στην πυρά με την κατηγορία της αίρεσης. Ο Servetus είχε επικρίνει την Αγία Τριάδα και τον νηπιοβαπτισμό.
1589 Francis Kett δάσκαλος στο Benet (Corpus Cristi Cambridge), εξέφρασε αμφιβολίες αν ο Ιησούς ήταν στην πραγματικότητα ο μεγάλος ηθικοδιδάσκαλος που πίστευαν οι χριστιανοί. Για την τολμηρότητά του, τον κάψανε.
1600 Giordanno Bruno, Ιταλός φιλόσοφος που δίδασκε στο Παρίσι και στο Wittenberg πλήρωσε το ύστατο τίμημα επειδή είχε την τόλμη να σκέφτεται για λογαριασμό του. Μετά από μαράζωμα 7 χρόνων σε ένα μπουντρούμι της Ιεράς Εξέτασης, όπου είχε υποβληθεί σε επανειλημμένα βασανιστήρια, καταδικάστηκε και ρίχτηκε στην πυρά. Το έγκλημα του Bruno ήταν πως είχε την τόλμη να υπονοήσει ότι το διάστημα δεν έχει σύνορα και ότι ο ήλιος και οι πλανήτες του δεν είναι μοναδικοί.
1619 Lucilio Vanini . Φιλόσοφος, δάσκαλος και ελεύθερος στοχαστής, το 1616 ο πρώην Καρμηλίτης μοναχός Vanini δημοσίευσε απερίσκεπτα τις σκέψεις του με το "De Admirandis Naturae Reginae Deaeque Mortalium Arcanis" (των θαυμάσιων μυστικών της βασίλισσας και θεάς των θνητών, της φύσης). Οι ιδέες του περιλάμβαναν την πιθανότητα της εξέλιξης του ανθρώπου από τον πίθηκο και την άρνηση μιας αθάνατης ψυχής. Ο Vanini απέρριψε τον χριστιανισμό ως μυθιστοριογραφία που επινόησαν οι ιερείς και μίλησε για φυσικές εξηγήσεις τον θαυμάτων. Κατά συνέπεια, έπρεπε να φύγει από τον τόπο του για να γλυτώσει από τους διώκτες του. Πιάστηκε στην Τουλούζη όπου και καταδικάστηκε. Κόψανε τη γλώσσα του, τον στραγγάλισαν και έκαψαν το σώμα του.
1970 John Allegro. Βιβλικός μελετητής και ειδικός των παπύρων της Νεκράς Θάλασσας, μίλησε για τη μη ύπαρξη του Ιησο. Η θέση του συνέδεε την αντίληψη του θεανθρώπου με οράματα από την χρήση παραισθησιογόνων ουσιών. Συγκεκριμένα, ανέφερε ένα παραισθησιογόνο φυτό την Amrita Muscaria (δηλητηριώδες μανιτάρι), το φαλικό μανιτάρι που χρησιμοποιούνταν από τους πρώτους χριστιανούς και ερμηνεύονταν ως παρθενογέννεση ( χωρίς φυτά από σπόρους) και "ο θεός που απέκτησε σάρκα". Ο Allegro αντιμετωπίστηκε με δριμύ μένος και εξοστρακίστηκε. Πέθανε το 1988.
Πηγή εδώ
1553 Michael Servetus, Ισπανός φυσικός που ανακάλυψε πως κυκλοφορεί το αίμα στους πνεύμονες (μια έρευνα βασισμένη στον Galen) διέφυγε την ιερά εξέταση και θεωρούσε πως είναι ασφαλής ανάμεσα στους προτεστάντες.
Μέγα λάθος.
Ο John Calvin, o πουριτανός "Προτεστάντης Πάπας" της Γενεύης απέδειξε τα χριστιανικά του προτερήματα ρίχνοντάς τον στην πυρά με την κατηγορία της αίρεσης. Ο Servetus είχε επικρίνει την Αγία Τριάδα και τον νηπιοβαπτισμό.
1589 Francis Kett δάσκαλος στο Benet (Corpus Cristi Cambridge), εξέφρασε αμφιβολίες αν ο Ιησούς ήταν στην πραγματικότητα ο μεγάλος ηθικοδιδάσκαλος που πίστευαν οι χριστιανοί. Για την τολμηρότητά του, τον κάψανε.
1600 Giordanno Bruno, Ιταλός φιλόσοφος που δίδασκε στο Παρίσι και στο Wittenberg πλήρωσε το ύστατο τίμημα επειδή είχε την τόλμη να σκέφτεται για λογαριασμό του. Μετά από μαράζωμα 7 χρόνων σε ένα μπουντρούμι της Ιεράς Εξέτασης, όπου είχε υποβληθεί σε επανειλημμένα βασανιστήρια, καταδικάστηκε και ρίχτηκε στην πυρά. Το έγκλημα του Bruno ήταν πως είχε την τόλμη να υπονοήσει ότι το διάστημα δεν έχει σύνορα και ότι ο ήλιος και οι πλανήτες του δεν είναι μοναδικοί.
1619 Lucilio Vanini . Φιλόσοφος, δάσκαλος και ελεύθερος στοχαστής, το 1616 ο πρώην Καρμηλίτης μοναχός Vanini δημοσίευσε απερίσκεπτα τις σκέψεις του με το "De Admirandis Naturae Reginae Deaeque Mortalium Arcanis" (των θαυμάσιων μυστικών της βασίλισσας και θεάς των θνητών, της φύσης). Οι ιδέες του περιλάμβαναν την πιθανότητα της εξέλιξης του ανθρώπου από τον πίθηκο και την άρνηση μιας αθάνατης ψυχής. Ο Vanini απέρριψε τον χριστιανισμό ως μυθιστοριογραφία που επινόησαν οι ιερείς και μίλησε για φυσικές εξηγήσεις τον θαυμάτων. Κατά συνέπεια, έπρεπε να φύγει από τον τόπο του για να γλυτώσει από τους διώκτες του. Πιάστηκε στην Τουλούζη όπου και καταδικάστηκε. Κόψανε τη γλώσσα του, τον στραγγάλισαν και έκαψαν το σώμα του.
1970 John Allegro. Βιβλικός μελετητής και ειδικός των παπύρων της Νεκράς Θάλασσας, μίλησε για τη μη ύπαρξη του Ιησο. Η θέση του συνέδεε την αντίληψη του θεανθρώπου με οράματα από την χρήση παραισθησιογόνων ουσιών. Συγκεκριμένα, ανέφερε ένα παραισθησιογόνο φυτό την Amrita Muscaria (δηλητηριώδες μανιτάρι), το φαλικό μανιτάρι που χρησιμοποιούνταν από τους πρώτους χριστιανούς και ερμηνεύονταν ως παρθενογέννεση ( χωρίς φυτά από σπόρους) και "ο θεός που απέκτησε σάρκα". Ο Allegro αντιμετωπίστηκε με δριμύ μένος και εξοστρακίστηκε. Πέθανε το 1988.
Πηγή εδώ
Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2008
Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2008
Αμαζόνες: Ανάμνηση της μητριαρχίας ή συμβολισμός της Μεγάλης Τροφού;
Τις Αμαζόνες τις θεωρούσαν κόρες του Άρη, του Θεού του πολέμου, εξαιτίας της πολεμικότητας και της μαχητικότητας που τις διάκρινε και της Αρμονίας ή κατά άλλη εκδοχή κόρες της θεάς Αθηνάς.
Ο θρύλος είχε πάρει τεράστια έκταση στον αρχαίο κόσμο.
Κάποτε πήγε στη χώρα τους ο Ηρακλής, με εντολή του Ευρυσθέα, να πάρει τη ζώνη της βασίλισσάς τους της Ιππολύτης και να τη μεταφέρει στις Μυκήνες.
Οι Αμαζόνες όμως αντιστάθηκαν στην απαίτηση του Ηρακλή, που, για να επιτύχει στο σκοπό του, σκότωσε τη βασίλισσα Ιππολύτη και της πήρε την περίφημη ζώνη.
Κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας, ο Θησέας, που συνόδευε τον Ηρακλή, έκλεψε μία Αμαζόνα, την Αντιόπη. Για να εκδικηθούν οι Αμαζόνες κατέλαβαν την Αττική και επιτέθηκαν στην Αθήνα αλλά δεν μπόρεσαν να την καταλάβουν. Αντιθέτως, πάρα πολλές από αυτές έπεσαν στη μάχη και θάφτηκαν στις γύρω περιοχές.
Ο Όμηρος τις μνημονεύει στην Ιλιάδα, συμπεριλαμβάνοντας τις Αμαζόνες στον κατάλογο όσων συμμάχησαν με τους Τρώες εναντίον των Αχαιών με αρχηγό τους την περίφημη Πενθεσίλεια, που την αγάπησε και τη σκότωσε ο Αχιλλέας.
Ο Όμηρος λέει πως οι Αμαζόνες συγκρούστηκαν με το Βελλερεφόντη που τις εξόντωσε, ενώ ο Πίνδαρος συμπληρώνει πως τις σκότωσε με τα βέλη του, που τα έριχνε από ψηλά, πάνω στο φτερωτό του άλογο, τον Πήγασο.
Το 1542, μια ομάδα Ισπανών στρατιωτών με επικεφαλής τον Φρανθίσκο ντε Ορελιάνα βρισκόταν σε εξερευνητική αποστολή στη Βραζιλία, όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με μια φυλές πολεμιστών, που είχαν επικεφαλείς τους γυναίκες. Οι Ισπανοί πίστεψαν ότι αντίκριζαν Αμαζόνες. Σε ανάμνηση αυτής της συνάντησης, το ποτάμι ονομάστηκε Ποταμός των Αμαζόνων (Αμαζόνιος).
Οι θρύλοι γι´ αυτές είναι πολλοί. Ο πιο διαδεδομένος αναφέρει ότι από μικρές καυτηρίαζαν το δεξί τους στήθος για να χειρίζονται καλύτερα το τόξο. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, η παρεξήγηση προέρχεται από την ετυμολογική ανάλυση του ονόματος «Αμαζών»: η «α-μαζός», δηλαδή αυτή που της λείπει ο ένας μαστός. Η σωστή ετυμολογία της λέξης ήταν μάλλον διαφορετική και κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από το «αμάζώσαι»: «εκείνες που ζουν μαζί», όπως ακριβώς έκαναν οι γυναίκες πολεμιστές.
Σωστότερη δείχνει η εκδοχή πως το α είναι επιτακτικό και η ονομασία σημαίνει εκείνες που έχουν πολλούς μαστούς, συνδέοντας τις Αμαζόνες με την Εφεσία Άρτεμη η οποία συμβολίζει την Μεγάλη Μητέρα Τροφό.
Ο μύθος των πολεμικών αυτών γυναικών στον αρχαίο ελληνικό κόσμο ίσως είναι ανάμνηση του παλιού καθεστώτος της μητριαρχίας - της κυριαρχίας δηλαδή των γυναικών στην κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική ζωή - που επικράτησε στα προϊστορικά χρόνια πριν από το καθεστώς της πατριαρχίας.
Οι θρύλοι για την ύπαρξη των γυναικοκρατούμενων πολιτειών με Αμαζόνες ήταν διαδεδομένοι και στα χρόνια του Βυζαντίου και στο μεσαίωνα. Στα ακριτικά τραγούδια αναφέρονται οι σκληροί αγώνες του ήρωα Διγενή Ακρίτα με την Αμαζόνα Μαξιμώ, που ο λαός τη φαντάστηκε σαν μια υπερφυσική ύπαρξη, αρρενωπή με ένα μαστό. Γι' αυτό και την ονόμαζε και "Μονοβύζω".
Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2008
Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2008
Βιβλικός Ρατσισμός
Η Βίβλος δεν είναι παρά ένα βιβλίο γεμάτο μίσος προς όλους. Οι συγγραφείς της έχουν το θράσος να παρουσιάζουν την Θεϊκή ενέργεια ως ενσωματωμένη σε έναν άκαρδο ρατσιστή δήθεν θεό. Ακολουθούν μερικά πολύ ενδιαφέροντα άκρως ρατσιστικά αποσπάσματα από την θεόπνευστη Βίβλο.
Γένεσις
13:14-5 και 17:8
Ο θεός δίνει στον Αβραάμ και τους απογόνους του τη γη των Χαναναίων, για πάντα. Διαπραγματεύεται την παράδοση μιας ξένης γης στους συμμάχους του, κάτι που οδήγησε στην Μεσανατολική κρίση, που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας.
17:14
Οποιοδήποτε αγόρι χωρίς περιτομή πρέπει να εγκαταλειφθεί από τους γονείς και την κοινότητα
24:3
Ο Αβραάμ βάζει τον δούλο του να ορκιστεί πως δεν θα αφήσει τον Ισαάκ να παντρευτεί Χαναναία.
28:1
Συνεχίζοντας την οικογενειακή ρατσιστική παράδοση, ο Ισαάκ λέει στον Ιακώβ να μην παντρευτεί Χαναναία.
34:14
Οι γιοι του Ιακώβ δεν ανέχονται να παντρευτεί η αδελφή τους κάποιον απερίτμητο.
Έξοδος
4:24-26
Ο θεός αποφασίζει να σκοτώσει τον Μωυσή επειδή δεν έχει κάνει ακόμα περιτομή στο γιο του.
11:7
Ο θεός θέλει να σκοτώσει τα παιδιά των Αιγυπτίων για να δείξει πως διαφοροποιεί τους Αιγύπτιους και τους Ισραηλίτες
12:29
Ο θεός σκληραίνει την καρδιά του Φαραώ για να έχει δικαιολογία να σκοτώσει τα πρωτότοκα των Αιγυπτίων. Σκότωσε όλα τα πρωτότοκα παιδιά "μέχρι που δεν υπήρχε σπίτι να μην έχει νεκρό".
12:43,45,48
Κανείς ξένος ή απερίτμητος να μην φάει το φαγητό του Πάσχα.
17:14
Ο θεός έχει πόλεμο με τους Αμαληκίτες, που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά.
19:5
Ο θεός προτιμάει τους Ισραηλίτες και τους βάζει πάνω από όλους τους λαούς.
22:18
Δεν θα αφήσεις μάγισσα να ζήσει. Χιλιάδες αθώες γυναίκες σκοτώθηκαν εξαιτίας αυτής της εντολής.
23:24
Μην επιτρέψετε σε άλλους να λατρεύουν τους θεούς τους. Κυριέψτε τους και καταστρέψτε την θρησκευτική τους περιουσία. Η εντολή εφαρμόστηκε και στην Ελλάδα, όπου έκαψαν τους Ναούς μας, κατέστρεψαν τα αγάλματα, έκαψαν τα συγγράματα και σκότωσαν τους φιλόσοφους.
23:27
Ο θεός υπόσχεται να σκοτώσει όποιον συναντήσουν στη "Γη της Επαγγελίας" δηλαδή, τους νόμιμους κατοίκους της χώρας.
30:33
Όποιος αλείψει με ιερό λάδι κάποιον ξένο, να απομονωθεί από τους ανθρώπους του.
Λευιτικόν
21:16-23
Οι άνθρωποι με αναπηρίες δεν πρέπει να πλησιάζουν το βωμό του θεού για να μην τον "μιάνουν". Αυτά τα βλέπουν όσοι τρέχουν τα παιδιά τους στις εκκλησίες; Αν τα παιδιά έχουν κάποιου είδους αναπηρία, ο "καλός θεούλης" τα θεωρεί μίασμα.
25:44-46
Οι ξένοι και οι οικογένειες τους ανήκουν στους Ισραηλίτες με θεϊκή εντολή, για πάντα.
Αριθμοί
1:51, 3:10, 3:38
Όποιος ξένος πλησιάσει την σκηνή των Ισραηλιτών, να θανατώνεται. Απίστευτη βιβλική φιλοξενία.
5:1-4
Με θεϊκή εντολή οι άρρωστοι εγκαταλείπονται να πεθάνουν μόνοι και αβοήθητοι.
21:34-35
Ο θεός παραδίδει στο Μωυσή τους Αμορίτες για να τους σκοτώσει μέχρι τον τελευταίο.
25:6-13
Όταν ένας Ισραηλίτης φέρνει στο σπίτι του μια ξένη γυναίκα ο εγγονός του Ααρών σκοτώνει και τους δύο. Αυτή η πράξη ικανοποιεί τόσο πολύ το θεό, ώστε αποσύρει τις αρρώστιες που είχε στείλει στους Ισραηλίτες ενώ δίνει στο δολοφόνο και την οικογένειά του το δικαίωμα να είναι ιερείς για πάντα.
33:50-56
Ο θεός διατάζει την εξόντωση των Χαναναίων. Αν οι Ισραηλίτες αρνηθούν να υπακούσουν θα εξοντωθούν οι ίδιοι.
Δευτερονόμιο
7:2-3
Ο θεός διατάζει τους Ισραηλίτες να σκοτώσουν χωρίς έλεος όλους τους ξένους που κυριεύουν, ενώ απαγορεύει το γάμο με αλλόφυλους.
7:14-15
Οι αγαπημένοι του θεού ποτέ δεν θα αρρωστήσουν και θα είναι πάντα γόνιμοι. Προφανώς όσοι αρρωσταίνουν και όσοι δεν μπορούν να κάνουν παιδιά δεν ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Για κάποιο λόγο δεν τους αγαπάει ο Ιεχωβάς;
23:2
Τα παιδιά που γεννήθηκαν εκτός γάμου είναι μιάσματα. Απαγορεύεται να μπουν σε εκκλησία. Το ίδιο και τα παιδιά τους, μέχρι την δέκατη γενιά. Είπατε κάτι για το θεό της αγάπης;
Ιησούς Ναυή
3:7
Ο θεός (κλασσικά) υπόσχεται να σκοτώσει όλους τους λαούς που θα συναντήσει ο Ιησούς και σε όλο το βιβλίο κάνει αυτό ακριβώς, με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.
Κριταί
3:28-29, 3:31, 4:15-16, 6:16
Ο θεός παραδίδει στους εκλεκτούς του περισσότερους ανθρώπους για σφάξιμο. Και αυτό συνεχίζεται σε όλο το βιβλίο, με περιγραφές σκοτωμών και υποσχέσεις πως όλοι και όλα ανήκουν στους εκλεκτούς.
Σαμουήλ Α
11:11, 14:12, 14:20, 14:36, 15:2-3, 15:7-26, 15:18-34, 19:8, 23:2-5, 27:8-11, 30:17
Ο θεός διατάζει περισσότερες ρατσιστικές σφαγές.
Σαμουήλ Β
Συνεχίζουμε με σφαγές από τον καλό και αγαπημένο Δαυίδ.
1:15, 5:19-25, 8:2-14, 12:31
Έσδρας
9:2, 10:2-3, 10:12
Οι Ισραηλίτες προσέβαλλαν το θεό επειδή παντρεύτηκαν ξένες γυναίκες. Για να σωθούν από την οργή του πρέπει να εγκαταλείψουν γυναίκες και παιδιά.
Εσθήρ
8:9-11, 8:17, 9:5-6, 9:10, 9:12-16
Το δίλλημα είναι απλό, αλλαξοπιστήστε ή πεθαίνετε.
Ψαλμοί
2:8-9, 59:8, 60:7-8, 78:55, 79:5-6, 110:6, 135:8-10, 144:1, 149:5-8
Ο θεός έχει δικαίωμα να δώσει τα έθνη στους αγαπημένους του σαν δούλους. Θα σκοτώσει τα υπόλοιπα έθνη και θα τα περιγελά. Τα έθνη χωρίζονται σε εκείνα που αρέσουν στο θεό και εκείνα που δεν του αρέσουν και δεν θα τη βγάλουν καθαρή.
Ησαίας
43:3-4, 48:14, 49:26, 60:12, 66:24
Ο θεός πρόθυμα θυσιάζει όλα τα άλλα έθνη για το Ισραήλ. Η μυρωδιά των πτωμάτων θα είναι ευωδία για τον θεό της αγάπης.
Ιεζεκιήλ
30:3, 30:4-26, 32:20-32, 39:6-7, 44:9
Απειλές εναντίων των εθνών. Ο ρατσιστής Ιεχωβάς δεν ανέχεται άλλο έθνος εκτός από τους εκλεκτούς του ( όταν είναι στις καλές του, τις άσχημες μέρες ξεσπάει πάνω τους).
Ρατσιστικός χριστιανισμός
Ματθαίος
10:5-6
Ο Ιησούς λέει στους μαθητές του να πάνε μόνο στους Ισραηλίτες, να κρατηθούν μακριά από τα άλλα έθνη.
12:30
Όποιος δεν είναι μαζί μου είναι εναντίον μου. Κάτι μου θυμίζει.....
15:22-26 και Μάρκος 7:27
Ο Ιησούς αρνείται να γιατρέψει αλλόφυλους, αποκαλώντας «παιδιά» τους Ισραηλίτες και «σκυλιά» τους υπόλοιπους.
Μάρκος 16:16
Οι αβάπτιστοι είναι καταραμένοι
Λουκάς
10:10-15
Όποια πόλη δεν δεχτεί τους μαθητές του θα καταστραφεί και οι κάτοικοι θα ριχτούν στην κόλαση.
12:43-48
Ο θεός παρομοιάζεται με ιδιοκτήτη που δέρνει τους σκλάβους του.
19:22-27
Ο θεός παίρνει ότι δεν του ανήκει, θερίζει ότι δεν έσπειρε και διατάζει να σφάξουν όσους δεν τον θέλουν να βασιλέψει σε αυτούς.
Ιωάννης
5:16-18, 7:1, 7:13, 8:44, 11:8, 19:7, 19:12-15, 20:19
Οι Εβραίοι φταίνε για όλα, είναι κακοί και υπεύθυνοι για το θάνατο του Ιησού. Αυτά ισχυρίζεται σε όλο το βιβλίο του ο "καλός" Ιωάννης.
Πράξεις
3:23
Όλοι οι μη-χριστιανοί πρέπει να πεθάνουν
Κορινθίους Α
2:15
Οι χριστιανοί μπορούν να κρίνουν τους πάντες, αλλά κανένας δεν έχει δικαίωμα να κρίνει αυτούς.
10:20
Τα έθνη θυσιάζουν στους δαίμονες, μακριά λοιπόν από μη-χριστιανικά έθνη.
Κορινθίους Β
3:14-16, 4:3-4, 6:14-17
Ο θεός τύφλωσε τους μη-χριστιανούς για να μη δουν την αλήθεια. Οι χριστιανοί πρέπει να μείνουν μακριά τους.
Φιλιππησίους
3:2
Ποιούς εννοεί όταν λέει: "προσέξτε τα σκυλιά"; Τι είχε πει ο δάσκαλος Ιησούς;
Τίτος
1:12
Προσβάλλει του Κρητικούς, αποκαλώντας τους ψεύτες, κακά θηρία, οκνηρούς αδηφάγους. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται η αγάπη των χριστιανών για την Ελλάδα.
Ιακώβου
4:4
Όποιος είναι φίλος του κόσμου είναι εχθρός του θεού. Πρέπει να μισούμε τον κόσμο για να αρέσουμε στον Ιεχωβά;
Ιωάννου Α
2:15, 2:22, 4:2-3, 5:12, 5:19
Με λίγα λόγια οι χριστιανοί είναι οι καλοί και όλοι οι άλλοι κακοί που πρέπει να πεθάνουν.
Αποκάλυψη
7:4
Μόνο 144000 εβραίοι θα σωθούν
14:1-4
Μόνο 144000 που δεν μολύνθηκαν με γυναίκες θα σωθούν. Προφανώς όλες οι γυναίκες θα πάνε στην κόλαση έτσι και αλλιώς, αλλά και οι καημένοι άντρες που "μολύνθηκαν" μαζί τους.
22:15
Έξω από την πόλη του θεού, μαζί με τους φονιάδες και τους πόρνους είναι και τα γνωστά "σκυλιά".
Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2008
Ήταν ο Ιησούς αναμάρτητος;
Βασικό δόγμα της χριστιανικής θρησκείας είναι πως ο Ιησούς ήταν αναμάρτητος. Υπάρχουν αρκετά εδάφια στην Καινή Διαθήκη που υμνούν ακριβώς αυτήν την ιδιότητα. Οι χριστιανοί δέχονται χωρίς καν να το συζητούν πως ο αρχηγός της θρησκείας τους ήταν αναμάρτητος. Ήταν ο αθώος που πήρε πάνω του τις αμαρτίες μας, ο "αμνός"του θεού που θυσιάστηκε για μας. Ή μήπως όχι;
Η έννοια "αμνός του Θεού" προέρχεται από την αρχαιότητα όπου συνήθιζαν να θυσιάζουν στον Θεό ή τους Θεούς ζώα χωρίς ελαττώματα. Το προς θυσία ζώο ήταν συνήθως αρσενικό και έπρεπε να είναι τέλειο. Ο Ιησούς που περιγράφεται σαν "αμνός" προς θυσία πρέπει να ενσαρκώνει αυτήν την τελειότητα, όχι μόνο στην εξωτερική εμφάνιση ( να μην έχει σημάδια, να είναι αρτιμελής) αλλά και στον χαρακτήρα ( να μην έχει πάθη, να είναι αναμάρτητος). Η συμπεριφορά του έπρεπε να ακολουθεί τον Μωσαϊκό νόμο, εκείνον που ο ίδιος δήλωσε πως δεν ήρθε να καταλύσει. Οι χριστιανοί διατείνονται πως ο Θεϊκός νόμος δεν είναι εξαρτώμενος από τα εκάστοτε ήθη, αλλά διαχρονικός. Ο Ιησούς λοιπόν, δεν θα πρέπει να έχει διαπράξει αμάρτημα το οποίο ακόμα και αν τότε δεν αναφέρονταν στον Νόμο, γνωρίζουμε πως δεν συμφωνεί με το Θεϊκό θέλημα. Έχοντας αυτά ως δεδομένα, ας εξετάσουμε πόσο αναμάρτητος ήταν πραγματικά ο Ιησούς.
1α. Είναι αμαρτία να αγγίξεις κάτι ακάθαρτο.
Λευιτικόν 5:2-3
αν κάποιος αγγίξει ένα πράγμα ακάθαρτο, είτε ψοφίμι ακάθαρτου θηρίου είτε ψοφίμι ακάθαρτου κτήνους είτε ψοφίμι ακάθαρτων ερπετών, και δεν το αντιλήφθηκε, εντούτοις, θα είναι ακάθαρτος και ένοχος.Ή, αν αγγίξει ανθρώπινη ακαθαρσία, οποιασδήποτε μορφής και αν ήταν η ακαθαρσία του, διαμέσου τής οποίας κανείς μολύνεται, και δεν το αντιλήφθηκε· όταν αυτός το γνωρίσει, τότε θα είναι ένοχος.
1β. Η λέπρα θεωρείται ακαθαρσία
Λευιτικόν 13:8
Και αν ο ιερέας δει, ότι απλώθηκε η ψώρα επάνω στο δέρμα, τότε θα τον κρίνει ο ιερέας ακάθαρτον· είναι λέπρα.
Λευιτικόν 13:45
Και τα ιμάτια του λεπρού, στον οποίο είναι η πληγή, θα σχιστούν, και το κεφάλι του θα είναι ξεσκέπαστο, και θα σκεπάσει το επάνω χείλος, και θα φωνάζει: «Ακάθαρτος, ακάθαρτος».
Ματθαίος 8:2-3 Και ξάφνου, ένας λεπρός, καθώς ήρθε, τον προσκυνούσε, λέγοντας: Κύριε, αν θέλεις, μπορείς να με καθαρίσεις. Και ο Ιησούς, απλώνοντας το χέρι, τον άγγιξε, λέγοντας: Θέλω, να καθαριστείς. Κι αμέσως η λέπρα του καθαρίστηκε.
Συμπέρασμα: Ο Ιησούς αγγίζει λεπρό, δηλαδή ακάθαρτο. Κατά το Μωσαϊκό νόμο, το νόμο που όπως ο ίδιος ισχυρίζεται ήρθε να διαφυλλάξει, αμάρτησε.
2 α Σήμερα ο ρατσισμός ( να θεωρείς κάποιον κατώτερο από εσένα με μοναδικό κριτήριο την καταγωγή του, ή το χρώμα του) θεωρείται λάθος. Κατά κάποιον τρόπο, αμάρτημα. Οι χριστιανοί πιστεύουν πως ο Ιησούς ήρθε να φέρει την ισότητα ανάμεσα στους ανθρώπους, άρα αποκλείεται να υπέπεσε σε αυτήν την αμαρτία. Αποκλείεται να ήταν ρατσιστής.
2 β Ρατσιστικό επεισόδιο με πρωταγωνιστή τον Ιησού:
Ματθαίος 15:22
Και ξάφνου, μια γυναίκα Χαναναία, που βγήκε από εκείνα τα όρια του τόπου, κραύγασε σ' αυτόν, λέγοντας: Ελέησέ με, Κύριε, γιε τού Δαβίδ· η θυγατέρα μου δαιμονίζεται σκληρά. Κι εκείνος δεν της αποκρίθηκε ούτε έναν λόγο. Και οι μαθητές του ερχόμενοι κοντά τον παρακαλούσαν, λέγοντας: Απόλυσέ την, επειδή κράζει πίσω μας. Και εκείνος αποκρινόμενος είπε: Δεν στάλθηκα παρά μονάχα στα χαμένα πρόβατα του οίκου Ισραήλ. Και εκείνη, καθώς ήρθε, τον προσκυνούσε, λέγοντας: Κύριε, βοήθα με. Και αποκρινόμενος είπε: Δεν είναι καλό να πάρει κάποιος το ψωμί των παιδιών, και να το ρίξει στα σκυλάκια. Και εκείνη είπε: Ναι, Κύριε· αλλά και τα σκυλάκια τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους. Τότε, ο Ιησούς αποκρινόμενος είπε σ' αυτήν: Ω, γυναίκα, μεγάλη είναι η πίστη σου· ας γίνει σε σένα, όπως θέλεις. Και η θυγατέρα της γιατρεύτηκε από εκείνη την ώρα.
Συμπέρασμα: Ο ρατσιστής Ιησούς ξεκαθαρίζει πως αποστολή του είναι να σώσει τους Ισραηλίτες, ενώ κάθε άλλη φυλή δεν είναι παρά «σκυλιά».
3 α Η καταστροφή ξένης περιουσίας είναι εγκληματική πράξη. όταν μάλιστα πρόκειται για μεγάλη περιουσία και η καταστροφή είναι ανεπανόρθωτη, η πράξη δεν διαφέρει από την κλοπή. Το αποτέλεσμα για τον ιδιοκτήτη είναι το ίδιο. Κλοπή και δολιοφθορά είναι αμαρτίες. Ο Ιησούς θα αποσπούσε την περιουσία κάποιου άλλου;
3 β Ο Ιησούς καταστρέφει ξένη περιουσία επειδή το ζητάνε κάποιοι δαίμονες:
Μάρκος 5:6-14
Βλέποντας, όμως, από μακρυά τον Ιησού, έτρεξε, και τον προσκύνησε· και κράζοντας με δυνατή φωνή, είπε: Τι υπάρχει ανάμεσα σε σένα και σε μένα, Ιησού, Υιέ τού Ύψιστου Θεού; Σε ορκίζω στον Θεό, μη με βασανίσεις. Επειδή, του έλεγε: Εσύ, το ακάθαρτο πνεύμα, βγες από τον άνθρωπο. Και τον ρώτησε: Ποιο είναι το όνομά σου; Και απάντησε, λέγοντας: Το όνομά μου είναι λεγεώνα· επειδή, είμαστε πολλοί. Και τον παρακαλούσε πολύ, να μη τους στείλει έξω από τη χώρα. Ήταν μάλιστα εκεί, κοντά στα βουνά, μια μεγάλη αγέλη από γουρούνια, που έβοσκε· και όλοι οι δαίμονες τον παρακάλεσαν, λέγοντας: Στείλε μας στα γουρούνια, για να μπούμε μέσα σ' αυτά. Και ο Ιησούς αμέσως τους το επέτρεψε. Και αφού τα ακάθαρτα πνεύματα βγήκαν, μπήκαν μέσα στα γουρούνια· και η αγέλη όρμησε προς τον γκρεμό στη θάλασσα (ήσαν δε μέχρι 2.000), και πνίγονταν μέσα στη θάλασσα. Και εκείνοι που έβοσκαν τα γουρούνια έφυγαν, και το ανήγγειλαν στην πόλη και στα χωράφια. Και βγήκαν για να δουν τι είναι αυτό που έγινε.
Συμπέρασμα: οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ιησού και δαιμόνων οδηγούν σε καταστροφή ξένης περιουσίας. Ο Ιησούς παραχωρεί στους δαίμονες κάτι που δεν του ανήκει, διαπράττοντας το αμάρτημα της κλοπής.
4 α Σύμφωνα με τον θεϊκό νόμο, όπως λέει ο ίδιος ο Ιησούς, όποιος απευθύνει ύβρις προς συνανθρώπους του θεωρείται αμαρτωλός και κινδυνεύει να πάει στην κόλαση, να δεχτεί θεϊκή τιμωρία. Ξεκάθαρα, προσθέτει στον Μωσαϊκό νόμο, πως αμαρτωλός δεν είναι μόνο όποιος διαπράξει φόνο, αλλά και όποιος προσβάλλει κάποιον άλλο αποκαλώντας τον Μωρό, Ανόητο κλπ .
Ματθαίος 5:21-22
Ακούσατε ότι ειπώθηκε στους αρχαίους: «Μη φονεύσεις»· και όποιος φονεύσει, θα είναι ένοχος στην κρίση. Εγώ, όμως, σας λέω ότι, καθένας που οργίζεται αναίτια ενάντια στον αδελφό του, θα είναι ένοχος στην κρίση, και όποιος πει στον αδελφό του: Ρακά, θα είναι ένοχος στο συνέδριο· και όποιος πει: Μωρέ, θα είναι ένοχος στη γέεννα της φωτιάς.
4 β Ο Ιησούς προσβάλει τους Φαρισαίους και τους αποκαλεί ανόητους, μωρούς. Κάτι που ο ίδιος είχε περιγράψει ως αμαρτία.
Λουκάς 11:39-40
Του είπε τότε ο Κύριος: «Λοιπόν, εσείς οι Φαρισαίοι καθαρίζετε το έξω μέρος του ποτηριού και του πιάτου, το εσωτερικό σας όμως είναι γεμάτο από αρπακτικότητα και πονηριά. Ανόητοι! Αυτός που έφτιαξε το εξωτερικό, δεν έφτιαξε μήπως και το εσωτερικό;
Επίσης αποκαλεί ανόητους τους ίδιους τους μαθητές του.
Λουκάς 24:24-25
Έτσι λοιπόν μερικοί από τους δικούς μας πήγαν στο μνήμα και το βρήκαν ακριβώς όπως το είπαν και οι γυναίκες. Αυτόν όμως δεν τον είδαν. Τότε αυτός τους είπε: «Ω, ανόητοι, που το μυαλό σας είναι τόσο αργοκίνητο στο να πιστέψετε σε όλα όσα είπαν οι προφήτες!
Συμπέρασμα: Ο Ιησούς αμαρτάνει ακόμα και με τα κριτήρια που ορίζει ο ίδιος.
5 α Στις δέκα εντολές βρίσκουμε: τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου. Προφανώς, όποιος παρακούσει την θεϊκή αυτή εντολή διαπράττει αμάρτημα. Για παράδειγμα, κανένας δεν θα δικαίωνε ένα παιδί το οποίο φεύγει κρυφά από τους γονείς του, αναγκάζοντάς τους να το ψάχνουν για 3 μέρες. Όταν τελικά το βρίσκουν, εκείνο αντί να απολογηθεί για την αναστάτωση και την ανησυχία των γονιών του, τους κατηγορεί πως κακώς τον έψαξαν! Αυτό το παιδί στα μάτια του θεού έχει αμαρτήσει.
5 β Ας δούμε την συμπεριφορά του Ιησού παιδί: Σέβεται τους γονείς του;
Λουκάς 2:43-49
Κι όταν πέρασαν οι μέρες και επέστρεφαν πίσω, το παιδί, ο Ιησούς, παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα χωρίς να το αντιληφτούν ο Ιωσήφ και η μητέρα του. Εκείνοι όμως νομίζοντας πως βρίσκεται μέσα στην ομάδα των συνοδοιπόρων τους, διάνυσαν μιας ημέρας δρόμο αναζητώντας τον ανάμεσα στους συγγενείς και γνωστούς. Κι επειδή δεν τον βρήκαν, γύρισαν πίσω στην Ιερουσαλήμ γυρεύοντάς τον. Έτσι, ύστερα από τρεις μέρες τον βρήκαν να κάθεται στο ναό ανάμεσα στους δασκάλους και να τους ακούει και να τους υποβάλλει ερωτήσεις. Κι όλοι εκείνοι που τον άκουγαν έμεναν κατάπληκτοι με τη σύνεση και τις απαντήσεις του. Όταν τον είδαν λοιπόν απόρησαν, και του είπε η μητέρα του: «Παιδί μου, γιατί μας το έκανες αυτό; Να κοίτα! Ο πατέρας σου κι εγώ με αγωνία στην ψυχή σε αναζητούσαμε». Κι εκείνος τους απάντησε: «Τι θα πει με αναζητούσατε; Δεν ξέρατε ότι στα έργα του Πατέρα μου πρέπει να μετέχω;».
Συμπέρασμα: δεν υπακούει στην εντολή που δόθηκε από τον ίδιο τον Θεό. Αμαρτάνει στα μάτια του Θεού, δηλαδή του εαυτού του.
6 α Ο Ιησούς έδωσε κάποιες εντολές στους ακολούθους του, όπως:
αγάπα τον πλησίον σου, όπου πλησίον σύμφωνα με την διδασκαλία της εκκλησίας δεν είναι μόνο όσοι είναι κοντά του, όσοι έχουν ίδιες αντιλήψεις, αλλά όλοι οι άνθρωποι.
Μάρκος 12:31
Και δεύτερη, όμοια μ' αυτή είναι: Θ' αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου. Μεγαλύτερη απ' αυτές δεν υπάρχει άλλη εντολή».
αγάπα τους εχθρούς σου
Ματθαίος 5:44
Εγώ όμως σας λέω να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευλογείτε εκείνους που σας καταριούνται, να φέρεστε καλά σ' εκείνους που σας μισούν και να προσεύχεστε για εκείνους που σας προσβάλλουν και σας κατατρέχουν,
Πως τα εφάρμοσε όλα αυτά ο ίδιος; Πως έδωσε το παράδειγμα, ο κήρυκας της αγάπης;
6β Έδωσε εντολή στους μαθητές του να μην πάνε σε πόλεις αλλοφύλων
Ματθαίος 10:5-6
Αυτούς τους δώδεκα απέστειλε ο Ιησούς, αφού τους έδωσε οδηγίες λέγοντάς τους: «Μην πάρετε το δρόμο προς τα έθνη και σε πόλη Σαμαρειτών να μην μπείτε. Πηγαίνετε, καλύτερα, στα πρόβατα τα χαμένα του λαού Ισραήλ.
Απείλησε τους εχθρούς του
Ματθαίος 23:33
Φίδια! Γεννήματα φαρμακερών φιδιών! Πώς θα ξεφύγετε από την καταδίκη σας στη γέεννα;»
Μαστίγωσε εκείνους που θεωρούσε πως δεν φέρονται σωστά
Ιωάννης 2:15
Έκανε τότε ένα μαστίγιο από σκοινά και τους έβγαλε όλους έξω από το ναό μαζί με τα πρόβατα και τα βόδια. Και των σαράφηδων τα νομίσματα τα σκόρπισε, και τα τραπέζια τους τα αναποδογύρισε.
Συμπέρασμα: Υποκρισία. Ο Ιησούς δεν έπραττε όσα κήρυττε, ή έλεγε ψέματα για τα πραγματικά του πιστεύω.
Μήπως τελικά ακόμα ένα βασικό δόγμα της ορθοδοξίας καταρρέει;
Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου 2008
Τι είπαν οι πρόγονοί μας για την Αγάπη
Πυθαγόρας:
- Η αγάπη που έχει κανείς για την πατρίδα του, προέρχεται από την αγάπη που ένιωσε για την μητέρα του στην παιδική του ηλικία.
- Να επικοινωνείτε προς αλλήλους κατά τρόπο ώστε να μην μετατρέπετε τους φίλους σε εχθρούς, αλλά να μεταβάλλετε τους εχθρούς σε φίλους.
- Αφετηρία των Αρετών είναι η ευσέβεια και κορυφαίο όριό τους η Αγάπη
- Μην αφαιρείτε τους Βωμούς από τους Ναούς και την συμπόνια από τις καρδιές σας.
Φωκυλίδης:
- Όλους αγάπα
- Άριστο σπιτικό είναι εκείνο που ο οικοδεσπότης δεν προκαλεί φόβο, αλλά αγάπη.
- Ο Έρωτας για την Αρετή είναι άξια επιθυμία.
Θαλής:
- Αγάπα τον πλησίον
- Να αγαπάς τη μόρφωση, την σωφροσύνη, την φρονιμάδα, την αλήθεια, την πίστη, την εμπειρία, την επιδεξιότητα, την συνεργασία, την επιμέλεια, την οικονομία, την τέχνη, την ευσέβεια.
- Να αγαπάς τον πλησίον σου λίγο περισσότερο από όσο αγαπάς τον εαυτό σου.
Ανδοκίδης:
- Να θέλετε αγάπη αντί της έχθρας
Επίκτητος:
- Να αγαπάτε όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τη φυλή ή την θρησκεία στην οποία ανήκουν
Δελφικά Παραγγέλματα:
- Να ανταποδίδεις την αγάπη με αγάπη
- Να αγαπάς τους πάντες και τα πάντα
- Να αγαπάς
- Να διαφυλάττεις την αγάπη
Πλούταρχος:
- Η ψυχή κλείνει μέσα της δύναμη αγάπης καθώς πλάστηκε για να αισθάνεται, να σκέφτεται και να θυμάται, έτσι πλάστηκε και να αγαπά.
- Να αγαπάς τους ανθρώπους και να τους συμπεριφέρεσαι με δικαιοσύνη, όσους τυχαίνει να έχεις σχέσεις.
- Την ζωή μας την έδωσαν οι γονείς μας μαζί με τους Θεούς.
Εμπεδοκλής:
- Γνωρίσαμε την αγάπη μέσα από την αγάπη
- Η Αγάπη ενώνει τα πράγματα και τα κάνει ένα
- Στην Αγάπη όλα συνάζονται και ποθούνε το ένα το άλλο
Επίκουρος:
- Η αγάπη προς τον άνθρωπο μας προστάζει να βοηθάμε τους ξένους.
- Ο ανώτερος άνθρωπος, περισσότερο από κάθε τι, αφιερώνεται στη Σοφία και την Αγάπη. Το πρώτο είναι θνητό αγαθό ενώ το δεύτερο είναι αθάνατο.
- Από όλα τα δώρα που η θεία πρόνοια μας χαρίζει για να κάνει τη ζωή μας πλήρη και χαρούμενη η Αγάπη είναι το ομορφότερο.
Ξενοκράτης:
- Φιλίαν αγάπα
Σοφοκλής:
- Γεννήθηκα για να αγαπώ, όχι για να μισώ
Δημοσθένης:
- Έχετε αγαπηθεί από τους Θεούς
Λυσίας:
- Ένα σπίτι γεμάτο αγάπη είναι μια ζεστή γωνιά
Αριστοτέλης/ Ευριπίδης:
- Ας τεθεί σαν βάση ότι η Αγάπη σημαίνει να επιθυμεί κανείς για κάποιον όσα νομίζει καλά για εκείνον και όχι για τον εαυτό του και να ενεργεί όσο μπορεί για να αποκτήσει εκείνος.
- Ό,τι μαθαίνει το παιδί με αγάπη το διατηρεί ευλαβικά μέχρι τα γηρατειά του . Πρέπει λοιπόν να διαπαιδαγωγούνται με καλοσύνη τα παιδιά.
- Τίποτα πιο αγαπητό στα παιδιά από την μητέρα. Αγαπάτε, ω τέκνα, τη μητέρα σας. Δεν υπάρχει πιο αγνός και πιο γλυκός Έρωτας από αυτόν.
Σωκράτης:
- Ακόμα και αν σε βρίσουν ή σε εξευτελίσουν ή σε χτυπήσουν, μη θυμώνεις.
- Καταφέρετε να βλέπετε τον χειρότερο εχθρό σας σαν φίλο σας, με την ίδια λαχτάρα.
Δημόκριτος:
- Μου φαίνεται πως από κανέναν δεν θα αγαπηθεί αυτός που δεν αγαπάει κανέναν.
- Η αγάπη που έχει κανείς για την πατρίδα του, προέρχεται από την αγάπη που ένιωσε για την μητέρα του στην παιδική του ηλικία.
- Να επικοινωνείτε προς αλλήλους κατά τρόπο ώστε να μην μετατρέπετε τους φίλους σε εχθρούς, αλλά να μεταβάλλετε τους εχθρούς σε φίλους.
- Αφετηρία των Αρετών είναι η ευσέβεια και κορυφαίο όριό τους η Αγάπη
- Μην αφαιρείτε τους Βωμούς από τους Ναούς και την συμπόνια από τις καρδιές σας.
Φωκυλίδης:
- Όλους αγάπα
- Άριστο σπιτικό είναι εκείνο που ο οικοδεσπότης δεν προκαλεί φόβο, αλλά αγάπη.
- Ο Έρωτας για την Αρετή είναι άξια επιθυμία.
Θαλής:
- Αγάπα τον πλησίον
- Να αγαπάς τη μόρφωση, την σωφροσύνη, την φρονιμάδα, την αλήθεια, την πίστη, την εμπειρία, την επιδεξιότητα, την συνεργασία, την επιμέλεια, την οικονομία, την τέχνη, την ευσέβεια.
- Να αγαπάς τον πλησίον σου λίγο περισσότερο από όσο αγαπάς τον εαυτό σου.
Ανδοκίδης:
- Να θέλετε αγάπη αντί της έχθρας
Επίκτητος:
- Να αγαπάτε όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τη φυλή ή την θρησκεία στην οποία ανήκουν
Δελφικά Παραγγέλματα:
- Να ανταποδίδεις την αγάπη με αγάπη
- Να αγαπάς τους πάντες και τα πάντα
- Να αγαπάς
- Να διαφυλάττεις την αγάπη
Πλούταρχος:
- Η ψυχή κλείνει μέσα της δύναμη αγάπης καθώς πλάστηκε για να αισθάνεται, να σκέφτεται και να θυμάται, έτσι πλάστηκε και να αγαπά.
- Να αγαπάς τους ανθρώπους και να τους συμπεριφέρεσαι με δικαιοσύνη, όσους τυχαίνει να έχεις σχέσεις.
- Την ζωή μας την έδωσαν οι γονείς μας μαζί με τους Θεούς.
Εμπεδοκλής:
- Γνωρίσαμε την αγάπη μέσα από την αγάπη
- Η Αγάπη ενώνει τα πράγματα και τα κάνει ένα
- Στην Αγάπη όλα συνάζονται και ποθούνε το ένα το άλλο
Επίκουρος:
- Η αγάπη προς τον άνθρωπο μας προστάζει να βοηθάμε τους ξένους.
- Ο ανώτερος άνθρωπος, περισσότερο από κάθε τι, αφιερώνεται στη Σοφία και την Αγάπη. Το πρώτο είναι θνητό αγαθό ενώ το δεύτερο είναι αθάνατο.
- Από όλα τα δώρα που η θεία πρόνοια μας χαρίζει για να κάνει τη ζωή μας πλήρη και χαρούμενη η Αγάπη είναι το ομορφότερο.
Ξενοκράτης:
- Φιλίαν αγάπα
Σοφοκλής:
- Γεννήθηκα για να αγαπώ, όχι για να μισώ
Δημοσθένης:
- Έχετε αγαπηθεί από τους Θεούς
Λυσίας:
- Ένα σπίτι γεμάτο αγάπη είναι μια ζεστή γωνιά
Αριστοτέλης/ Ευριπίδης:
- Ας τεθεί σαν βάση ότι η Αγάπη σημαίνει να επιθυμεί κανείς για κάποιον όσα νομίζει καλά για εκείνον και όχι για τον εαυτό του και να ενεργεί όσο μπορεί για να αποκτήσει εκείνος.
- Ό,τι μαθαίνει το παιδί με αγάπη το διατηρεί ευλαβικά μέχρι τα γηρατειά του . Πρέπει λοιπόν να διαπαιδαγωγούνται με καλοσύνη τα παιδιά.
- Τίποτα πιο αγαπητό στα παιδιά από την μητέρα. Αγαπάτε, ω τέκνα, τη μητέρα σας. Δεν υπάρχει πιο αγνός και πιο γλυκός Έρωτας από αυτόν.
Σωκράτης:
- Ακόμα και αν σε βρίσουν ή σε εξευτελίσουν ή σε χτυπήσουν, μη θυμώνεις.
- Καταφέρετε να βλέπετε τον χειρότερο εχθρό σας σαν φίλο σας, με την ίδια λαχτάρα.
Δημόκριτος:
- Μου φαίνεται πως από κανέναν δεν θα αγαπηθεί αυτός που δεν αγαπάει κανέναν.
Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2008
Ας φτιάξουμε Ναούς
Η θρησκεία των Πατρώων Θεών ξαναβγαίνει στο φως, μετά από αιώνες καταπίεσης. Αποδεικνύει πως είναι μια ζωντανή θρησκεία, μια θρησκεία με ιστορία αιώνων.
Όμως σήμερα τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Μια νέα θρησκεία εξ ανατολών αντικατέστησε την Ελληνική, γκρέμισε τους Ναούς μας, διαμέλισε τα αγάλματα των Θεών μας. Ό,τι ξέφυγε από την καταστροφική μανία ανακηρύχτηκε μνημείο και ανήκει σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, για να τιμά πάντα εκείνους που έφεραν το πραγματικό φως στον κόσμο, το φως της ελεύθερης σκέψης.
Οι Έλληνες Εθνικοί έχουμε κάθε δικαίωμα να τιμάμε τους Θεούς μας σε αυτά τα μνημεία, τα οποία φτιάχτηκαν ακριβώς για αυτόν το σκοπό. Όμως ήρθε η ώρα να κάνουμε ακόμα ένα βήμα για την αναγέννηση της Ελληνικής Θρησκείας: να χτίσουμε Νέους Ναούς σε κάθε γωνιά της Ελλάδας!
Όμως σήμερα τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Μια νέα θρησκεία εξ ανατολών αντικατέστησε την Ελληνική, γκρέμισε τους Ναούς μας, διαμέλισε τα αγάλματα των Θεών μας. Ό,τι ξέφυγε από την καταστροφική μανία ανακηρύχτηκε μνημείο και ανήκει σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, για να τιμά πάντα εκείνους που έφεραν το πραγματικό φως στον κόσμο, το φως της ελεύθερης σκέψης.
Οι Έλληνες Εθνικοί έχουμε κάθε δικαίωμα να τιμάμε τους Θεούς μας σε αυτά τα μνημεία, τα οποία φτιάχτηκαν ακριβώς για αυτόν το σκοπό. Όμως ήρθε η ώρα να κάνουμε ακόμα ένα βήμα για την αναγέννηση της Ελληνικής Θρησκείας: να χτίσουμε Νέους Ναούς σε κάθε γωνιά της Ελλάδας!
Λόγος, Έργο, Νόημα - Θεά Αθηνά
ΕΚΦΩΝΗΣΗ: Ορκίζουν σε στη στάχτη αυτή!Λόγο, Έργο, Νόημα!
ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΗ ΧΟΡΟΥ: Λόγο, Έργο, Νόημα!
ΤΡΑΓΟΥΔΙ - ΨΑΛΜΟΣ:Μητέρα, μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα,
Κι αν στο κρυφό μυστήριο ζουν πάντα τα παιδιά σου
Με λογισμό και μ' όνειρο, τι χάρη έχουν τα μάτια,
Τα μάτια τούτα να σε ιδούν μες το πανέρμο δάσος,
Που ξάφνου σου τριγύρισε τ' αθάνατα ποδάρια.
Κοίτα, με φύλλα της Λαμπρής, με φύλλα των Βαϊώνε!
Το θεϊκό σου πάτημα δεν άκουσα, δεν είδα,ατάραχη σαν ουρανός μ' όλα τα κάλλη πώχει,που μέρη τόσα φαίνονται και μέρη 'ναι κρυμμένα.
Αλλά, Θεά, δεν ημπορώ ν' ακούσω τη φωνή σου κι ευθύς εγώ του Ελληνικού κόσμου να τη χαρίσω;
Δόξα 'χ' η μαύρη πέτρα του και το ξερό χορτάρι.
ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΡΓΟ: "ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ"
Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2008
Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2008
Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2008
Γυναίκες και μαθηματικά
Η καθηγήτρια στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών Μαρία Φραγκουλοπούλου σε άρθρο της εφημερίδας Τα Νέα (30.10.2007) αναφέρει: «Ακόμη και σήμερα πολλοί παραξενεύονται όταν ακούνε πως μια γυναίκα είναι μαθηματικός, γεγονός που ίσως οφείλεται στο ότι τα μαθηματικά θεωρούνται δύσκολα. Δεδομένου δε, πως εμείς λογιζόμαστε ως το ασθενές φύλο...».
Στην ιστορία υπήρξαν πολλές γυναίκες που ασχολήθηκαν με την φιλοσοφία και τα μαθηματικά. Σπούδασαν κοντά στους μεγάλους άνδρες φιλόσοφους και διετύπωσαν θεωρίες που προώθησαν τον πολιτισμό. Τι γνωρίζουμε σήμερα σχετικά με αυτές τις γυναίκες; Ποιές ήταν, ποιό ήταν το έργο τους; Τα στοιχεία έχουν χαθεί. Οι μοναδικές γυναίκες της αρχαιότητας που είναι γνωστές σήμερα είναι η φιλόσοφος Υπατία και η κατασυκοφαντημένη ποιήτρια Σαπφώ. Γιατί ξεχάστηκε η προσφορά τους; Γιατί καταστράφηκαν τα έργα τους; Ευθύνεται ο χρόνος ή δεν βόλευε κάποιους να βγει στην επιφάνεια πως αντίθετα με τις διαδεδομένες απόψεις, η γυναίκα στην Αρχαία Ελλάδα έχαιρε σεβασμού, δεν ήταν αποκλεισμένη από την Παιδεία και το έργο της το είχαν σε εκτίμηση; Απλές ερωτήσεις που περιμένουν απάντηση!
Εν τω μεταξύ, ας δούμε μερικές ακόμα γυναίκες μαθηματικούς της αρχαιότητας:
ΑΒΡΟΤΕΛΕΙΑ: Πυθαγόρεια φιλόσοφος από τον Τάραντα
ΑΓΛΑΟΝΙΚΗ: αναφερόμενη από τον Πλούταρχο ως Αγανίκη (5ος αι. π.Χ.), ήταν μια αρχαία Ελληνίδα αστρονόμος (η πρώτη χρονολογικά γυναίκα αστρονόμος της αρχαίας Ελλάδας) από τη Θεσσαλία. Αναφέρεται πιο συγκεκριμένα ως Αγλαονίκη η Ηγήτορος επειδή ήταν κόρη του ηγέτη («Ηγήτορα» ή «ταγού») των Θεσσαλών. Δεν είναι γνωστό τίποτα από τη ζωή της Αγλαονίκης. Ωστόσο αναφέρεται ότι ήταν διάσημη για την ικανότητά της να προβλέπει τις εκλείψεις Ηλίου με ακρίβεια ώρας, κάτι παρόμοιο δηλαδή με τον περίπου σύγχρονό της Θαλή, πράγμα που προδίνει μια παραπέρα γνώση στη Μαθηματική Αστρονομία σε σχέση με τους Βαβυλώνιους αστρονόμους. Η ίδια, κατά την παράδοση, ισχυριζόταν ότι κατέβαζε από τον ουρανό τη Σελήνη, μία φράση που σχετίζεται με την πρόβλεψη των εκλείψεων Σελήνης, επίσης με ακρίβεια ώρας. Σχετικό σχόλιο υπάρχει στον Απολλόδωρο (Ρόδιον Δ΄ 59). Υπάρχει και η άποψη ότι ήταν μάντιδα και αστρολόγος.Ο κρατήρας Αγλαονίκη στο νότιο ημισφαίριο της Αφροδίτης, που έχει διάμετρο 64 km, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή της αρχαίας αυτής αστρονόμου.
ΑΓΝΟΔΙΚΗ: Η πρώτη γυναικολόγος τον 4ο αιώνα π.Χ ντύθηκε άντρας και κατάφερε να παρακολουθήσει μαθήματα γυναικολογίας. Η αποκάλυψη της πραγματικής της ταυτότητας έγινε τυχαία. Κατηγορήθηκε ότι είχε σχέσεις με τις ασθενείς της και δικάστηκε ως "άνδρας γιατρός που διατηρούσε ερωτικές σχέσεις με τις ασθενείς του". Στη διάρκεια της δίκης και για να υπερασπιστεί τον εαυτό της, αναγκάστηκε να αποκαλύψει την πραγματική της ταυτότητα. Το αποτέλεσμα ήταν να αθωωθεί. Η αθώωση μάλιστα δημιούργησε "δεδικασμένο" και παράλληλα αλλαγή του νόμου που επέτρεπε πλέον και στις γυναίκες να ασκούν την Ιατρική.
ΑΙΘΡΑ: Μέσα από την άχλη της ιστορίας ξεπροβάλει η μυθική μορφή της Αίθρας, κόρης του βασιλιά της Τροιζήνος Πιτθέα και μάνας του Θησέως, με μία άλλη ιδιότητα άγνωστη στους πολλούς. Την ιδιότητα της δασκάλας της αριθμητικής (λογιστικής) δίδασκε τους νέους με τη χρήση άβακα και συμβόλων (κρητικοκομυκηναϊκό σύστημα) ήδη από τον 10 αι. π.Χ
ΑΞΙΟΘΕΑ: (4ος π.Χ. αιώνας).Μαθήτρια της ακαδημίας του Πλάτωνος. Ήλθε στην Αθήνα από την Πελοποννησιακή πόλη Φλιούντα. δίδαξε μαθηματικά και φυσική στην Κόρινθο και την Αθήνα.
ΑΡΕΤΗ η Κυρηνεία: Κόρη του Αριστίππου, ιδρυτού της Κυρηναϊκής φιλοσοφικής σχολής, η Αρετή (συναντάται και ως Αρήτη) σπούδασε στην ακαδημία του Πλάτωνος. Δίδαξε μαθηματικά, φυσική και ηθική φιλοσοφία στην Αττική και έγγραψε σαράντα τουλάχιστον βιβλία, τουλάχιστον δύο από τα οποία ήταν πραγματείες για τα μαθηματικά. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, τον διαδέχθηκε, κατόπιν εκλογής στην διεύθυνσι της Σχολής. Χαρακτηριστικό είναι ότι ανάμεσα στους μαθητές της συγκαταλέγονταν και 100 περίπου φιλόσοφοι. Ο John Morans στο βιβλίο του “Women in Science” αναφέρει ότι το επίγραμμα του τάφου της έγγραφε : Το μεγαλείο της Ελλάδος, με την ομορφιά της Ελένης, την πέννα του Αριστίππου, την ψυχή του Σωκράτους και την γλώσσα του Ομήρου”.
ΑΡΙΓΝΩΤΗ: Φιλόσοφος, συγγραφέας, μαθηματικός από την Σάμο. Ο Πορφύριος την αναφέρει ως θυγατέρα του Πυθαγόρου. Η Αριγνώτη έγραψε πολλά φιλοσοφικά έργα και μαθηματικό βιβλίο με τίτλο “ΠΕΡΙ ΑΡΙΘΜΩΝ” που χάθηκε.
ΒΙΤΑΛΗ: κόρη της Δαμούς και εγγονή του Πυθαγόρου. Γνώστρια των πυθαγόρειων μαθηματικών. Η Δαμώ προτού πεθάνει της εμπιστεύτηκε τα “υπομνήματα”, δηλαδή τα φιλοσοφικά κείμενα του πατέρα της.
ΔΑΜΩ: Θυγατέρα του Πυθαγόρα και της Θεανούς δίδαξε τα πυθαγόρεια δόγματα στην Σχολή του Κρότωνος. Μετά την διάλυσι της Σχολής, η Δαμώ, στην οποία ο Πυθαγόρας είχε εμπιστευτεί τα γραπτά του έργα, με την ρητή εντολή να μην τα ανακοινώσει σε αμύητους, κατέφυγε στην Αθήνα. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα τήρησε την παραγγελία του πατέρα της. Αργότερα όμως δημοσίευσε μόνο την γεωμετρική διδασκαλία του Πυθαγόρου, με την βοήθεια του Φιλολάου και του Θυμαρίδα. Η έκδοσι αυτή, που είχε (σύμφωνα με τον Ιάμβλιχο) τον τίτλο ‘Η ΠΡΟΣ ΠΥΘΑΓΟΡΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ’. Ήταν μία γεωμετρία ανωτέρου επιπέδου. Κατά τον Γέμινο, η κατασκευή του κανονικού τετραέδρου και η κατασκευή του κύβου οφείλονται στην Δαμώ. Η Δαμώ απέκτησε μία κόρη την Βιτάλη.
ΔΕΙΝΩ: Γυναίκα του Βροντίνου. Μαθήτρια και πεθερά του Πυθαγόρα, γνώστρια της αριθμοσοφίας. Μελέτησε τους ελλιπείς αριθμούς. Ένας αριθμός λέγεται ελλιπής, όταν οι γνήσιοι διαιρέτες του (δηλαδή οι διαιρέτες εκτός του εαυτού του), αν προστεθούν δίνουν άθροισμα μικρότερο του ιδίου του αριθμού. Έτσι ο αριθμός 8 είναι ελλιπής γιατί 1+2+4=7
ΔΙΟΤΙΜΑ: Στο “Συμπόσιον” του Πλάτωνος, ο Σωκράτης αναφέρεται στην Δασκάλα του Διοτίμα, ιέρεια στην Μαντίνεια, που υπήρξε Πυθαγόρεια και γνώστρια της πυθαγόρειας αριθμοσοφίας. Κατά μαρτυρία του Ξενοφώντος, η Διοτίμα δεν ήταν άπειρη των πλέον δυσκολονόητων γεωμετρικών θεωρημάτων.
ΕΛΟΡΙΣ: Γεωμέτρης από την Σάμο
ΘΕΑΝΩ: μαθηματικός. Μαθήτρια και σύντροφος του Πυθαγόρα (παρά τα 36 χρόνια διαφοράς τους) και στην οποία αποδίδεται η πυθαγόρεια άποψη περί χρυσής τομής (6ος αι. π.Χ.).
ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΙΑ: δελφική ιέρεια που μύησε τον Πυθαγόρα στις αρχές της αριθμοσοφίας και της γεωμετρίας και αποτέλεσε την αιτία για να δεχτεί ο Πυθαγόρας γυναίκες στη σχολή του (6ος αι. π.Χ.).
ΛΑΣΘΕΝΙΑ: Σπούδασε ντυμένη ως άνδρας στην Ακαδημία Πλάτωνος, έγινε σύντροφος του Σπευσίππου και της αποδίδεται ο ορισμός της σφαίρας (4ος αι. π.Χ σύμφωνα με τον Αριστοφάνη τον Περιπατητικό).
ΜΥΙΑ: της αποδίδεται η επινόησις της αναλογίας. Κόρη του Πυθαγόρα και της Θεανούς. Πυθαγόρεια και η ίδια. Γυναίκα του Μίλωνος του Κροτωνιάτου. Δίδαξε στην Σχολή του Κρότωνος. Αναφέρεται ως γνώστρια της γεωμετρίας.
ΜΕΛΙΣΣΑ: ασχολήθηκε με την κατασκευή κανονικών πολυγώνων. Μαθήτρια του Πυθαγόρα
ΝΙΚΑΡΕΤΗ η Κορίνθια: ασχολήθηκε με την γεωμετρία. Την αναφέρει ο Στοβαίος
ΠΑΝΔΡΩΣΙΩΝ: Αλεξανδρινή γεωμέτρης, μαθήτρια του Πάππου, ο οποίος της αφιερώνει και το γ’ βιβλίο της “ΣΥΝΑΓΩΓΗΣ”. Η Πανδροσίων χωρίζει τα γεωμετρικά προβλήματα σε τρεις κατηγορίες: “ΤΡΙΑ ΓΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΩΝ ΕΝ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΝ ΑΥΤΩΝ ΕΠΙΠΕΔΑ ΚΑΛΕΙΣΘΑΙ, ΤΑ ΔΕ ΓΡΑΜΜΙΚΑ”
ΠΕΡΙΚΤΙΟΝΗ: Πυθαγόρεια φιλόσοφος, συγγραφέας και μαθηματικός. Διάφορες πηγές την ταυτίζουν με την Περικτιόνη την μητέρα του Πλάτωνος και κόρη του Κριτίου. Ο μαθηματικός Πλάτων, όπως και ο φιλόσοφος Πλάτων, οφείλει την πρώτη γνωριμία του με τα μαθηματικά και την φιλοσοφία στην Περικτιόνη.
ΠΟΛΥΓΝΩΤΗ: σύντροφος και μαθήτρια του Θαλού. Γνώστρια κατά τον Βοήθιο πολλών γεωμετρικών θεωρημάτων συντέλεσε στην απλούστευση των αριθμητικών συμβόλων με την εισαγωγή της αρχής της ακροφωνίας, δηλαδή με την εισαγωγή αλφαβητικών γραμμάτων που αντιστοιχούσαν το καθένα σε το καθένα στο αρχικό γράμμα του ονόματος του αριθμού. Έτσι το Δ αρχικό του ΔΕΚΑ, παριστάνει τον αριθμό 10. Το Χ, αρχικό του ΧΙΛΙΑ παριστάνει τον αριθμό 1000 κοκ
ΠΤΟΛΕΜΑΪΣ: Νεοπυθαγόρεια φιλόσοφος, μουσικός και μαθηματικός.
ΠΥΘΑΪΣ : Γεωμέτρης, κόρη του μαθηματικού Ζηνοδώρου. Ασχολήθηκε, μαζί με τον πατέρα της, με εμβαδά επιπέδων χωρίων. Την αναφέρει ο Ευτόκιος. Ο Θέων ο Αλεξανδρεύς
ΥΠΑΤΙΑ η «Γεωμετρική»: Η Υπατία, η φιλόσοφος και μαθηματικός της Αλεξανδρείας δεν είναι γνωστή -όσο ίσως θα έπρεπε- στη χώρα μας. Ήταν κόρη του περίφημου μαθηματικού Θέωνος. Ύστερα από τις σπουδές της στη σχολή της Αλεξάνδρειας ήλθε εν είδει προσκυνήματος στη μητρόπολη των φιλοσόφων, την Αθήνα, όπου παρακολούθησε μαθήματα στη σχολή του Πρόκλου και επηρεάστηκε βαθύτατα από τη διδασκαλία του. Παραδίδεται ότι ο Πρόκλος διέκρινε μεταξύ των μαθητών του την Υπατία, όχι μόνο για τη διαλεκτική της οξύτητα, αλλά και για τη στέρεη μαθηματική της σκέψη. Aσχολήθηκε με τα μαθηματικά, την αστρονομία και τη μηχανική. Κατακρεουργήθηκε από χριστιανούς που έκαψαν το νεκρό σώμα της.
ΤΥΜΙΧΑ: γυναίκα του Κροτωνιάτου Μυλλίου ήταν (σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο) Σπαρτιάτισσα, γεννημένη στον Κρότωνα. Από πολύ νωρίς έγινε μέλος της Πυθαγόρειας κοινότητος. Αναφέρεται από τον Ιάμβλιχο ένα σύγγραμμά της σχετικά με τους “φίλους αριθμούς”. Μετά την καταστροφή της σχολής από τους δημοκρατικούς του Κρότωνος η Τυμίχα κατέφυγε στις Συρακούσες. Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος απαίτησε από την Τυμίχα να του αποκαλύψει τα μυστικά της Πυθαγόρειας διδασκαλείας έναντι μεγάλης αμοιβής. Αυτή αρνήθηκε κατηγορηματικά και μάλιστα έκοψε με τα δόντια την γλώσσα της και την έφτυσε στο πρόσωπο του Διονυσίου. Το γεγονός αυτό αναφέρουν ο Ιππόβοτος και ο Νεάνθης.
ΦΙΝΤΥΣ: Μαθήτρια του Πυθαγόρου δίδαξε στη σχολή του Κρότωνος . Αναφέρεται ως εμπνεύστρια της ισότητας που συνδέει τις πυθαγόρειες τριάδες (6ος αι. π.Χ.).
Τα περισσότερα στοιχεία είναι από εδώ
και εδώ
Στην ιστορία υπήρξαν πολλές γυναίκες που ασχολήθηκαν με την φιλοσοφία και τα μαθηματικά. Σπούδασαν κοντά στους μεγάλους άνδρες φιλόσοφους και διετύπωσαν θεωρίες που προώθησαν τον πολιτισμό. Τι γνωρίζουμε σήμερα σχετικά με αυτές τις γυναίκες; Ποιές ήταν, ποιό ήταν το έργο τους; Τα στοιχεία έχουν χαθεί. Οι μοναδικές γυναίκες της αρχαιότητας που είναι γνωστές σήμερα είναι η φιλόσοφος Υπατία και η κατασυκοφαντημένη ποιήτρια Σαπφώ. Γιατί ξεχάστηκε η προσφορά τους; Γιατί καταστράφηκαν τα έργα τους; Ευθύνεται ο χρόνος ή δεν βόλευε κάποιους να βγει στην επιφάνεια πως αντίθετα με τις διαδεδομένες απόψεις, η γυναίκα στην Αρχαία Ελλάδα έχαιρε σεβασμού, δεν ήταν αποκλεισμένη από την Παιδεία και το έργο της το είχαν σε εκτίμηση; Απλές ερωτήσεις που περιμένουν απάντηση!
Εν τω μεταξύ, ας δούμε μερικές ακόμα γυναίκες μαθηματικούς της αρχαιότητας:
ΑΒΡΟΤΕΛΕΙΑ: Πυθαγόρεια φιλόσοφος από τον Τάραντα
ΑΓΛΑΟΝΙΚΗ: αναφερόμενη από τον Πλούταρχο ως Αγανίκη (5ος αι. π.Χ.), ήταν μια αρχαία Ελληνίδα αστρονόμος (η πρώτη χρονολογικά γυναίκα αστρονόμος της αρχαίας Ελλάδας) από τη Θεσσαλία. Αναφέρεται πιο συγκεκριμένα ως Αγλαονίκη η Ηγήτορος επειδή ήταν κόρη του ηγέτη («Ηγήτορα» ή «ταγού») των Θεσσαλών. Δεν είναι γνωστό τίποτα από τη ζωή της Αγλαονίκης. Ωστόσο αναφέρεται ότι ήταν διάσημη για την ικανότητά της να προβλέπει τις εκλείψεις Ηλίου με ακρίβεια ώρας, κάτι παρόμοιο δηλαδή με τον περίπου σύγχρονό της Θαλή, πράγμα που προδίνει μια παραπέρα γνώση στη Μαθηματική Αστρονομία σε σχέση με τους Βαβυλώνιους αστρονόμους. Η ίδια, κατά την παράδοση, ισχυριζόταν ότι κατέβαζε από τον ουρανό τη Σελήνη, μία φράση που σχετίζεται με την πρόβλεψη των εκλείψεων Σελήνης, επίσης με ακρίβεια ώρας. Σχετικό σχόλιο υπάρχει στον Απολλόδωρο (Ρόδιον Δ΄ 59). Υπάρχει και η άποψη ότι ήταν μάντιδα και αστρολόγος.Ο κρατήρας Αγλαονίκη στο νότιο ημισφαίριο της Αφροδίτης, που έχει διάμετρο 64 km, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή της αρχαίας αυτής αστρονόμου.
ΑΓΝΟΔΙΚΗ: Η πρώτη γυναικολόγος τον 4ο αιώνα π.Χ ντύθηκε άντρας και κατάφερε να παρακολουθήσει μαθήματα γυναικολογίας. Η αποκάλυψη της πραγματικής της ταυτότητας έγινε τυχαία. Κατηγορήθηκε ότι είχε σχέσεις με τις ασθενείς της και δικάστηκε ως "άνδρας γιατρός που διατηρούσε ερωτικές σχέσεις με τις ασθενείς του". Στη διάρκεια της δίκης και για να υπερασπιστεί τον εαυτό της, αναγκάστηκε να αποκαλύψει την πραγματική της ταυτότητα. Το αποτέλεσμα ήταν να αθωωθεί. Η αθώωση μάλιστα δημιούργησε "δεδικασμένο" και παράλληλα αλλαγή του νόμου που επέτρεπε πλέον και στις γυναίκες να ασκούν την Ιατρική.
ΑΙΘΡΑ: Μέσα από την άχλη της ιστορίας ξεπροβάλει η μυθική μορφή της Αίθρας, κόρης του βασιλιά της Τροιζήνος Πιτθέα και μάνας του Θησέως, με μία άλλη ιδιότητα άγνωστη στους πολλούς. Την ιδιότητα της δασκάλας της αριθμητικής (λογιστικής) δίδασκε τους νέους με τη χρήση άβακα και συμβόλων (κρητικοκομυκηναϊκό σύστημα) ήδη από τον 10 αι. π.Χ
ΑΞΙΟΘΕΑ: (4ος π.Χ. αιώνας).Μαθήτρια της ακαδημίας του Πλάτωνος. Ήλθε στην Αθήνα από την Πελοποννησιακή πόλη Φλιούντα. δίδαξε μαθηματικά και φυσική στην Κόρινθο και την Αθήνα.
ΑΡΕΤΗ η Κυρηνεία: Κόρη του Αριστίππου, ιδρυτού της Κυρηναϊκής φιλοσοφικής σχολής, η Αρετή (συναντάται και ως Αρήτη) σπούδασε στην ακαδημία του Πλάτωνος. Δίδαξε μαθηματικά, φυσική και ηθική φιλοσοφία στην Αττική και έγγραψε σαράντα τουλάχιστον βιβλία, τουλάχιστον δύο από τα οποία ήταν πραγματείες για τα μαθηματικά. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, τον διαδέχθηκε, κατόπιν εκλογής στην διεύθυνσι της Σχολής. Χαρακτηριστικό είναι ότι ανάμεσα στους μαθητές της συγκαταλέγονταν και 100 περίπου φιλόσοφοι. Ο John Morans στο βιβλίο του “Women in Science” αναφέρει ότι το επίγραμμα του τάφου της έγγραφε : Το μεγαλείο της Ελλάδος, με την ομορφιά της Ελένης, την πέννα του Αριστίππου, την ψυχή του Σωκράτους και την γλώσσα του Ομήρου”.
ΑΡΙΓΝΩΤΗ: Φιλόσοφος, συγγραφέας, μαθηματικός από την Σάμο. Ο Πορφύριος την αναφέρει ως θυγατέρα του Πυθαγόρου. Η Αριγνώτη έγραψε πολλά φιλοσοφικά έργα και μαθηματικό βιβλίο με τίτλο “ΠΕΡΙ ΑΡΙΘΜΩΝ” που χάθηκε.
ΒΙΤΑΛΗ: κόρη της Δαμούς και εγγονή του Πυθαγόρου. Γνώστρια των πυθαγόρειων μαθηματικών. Η Δαμώ προτού πεθάνει της εμπιστεύτηκε τα “υπομνήματα”, δηλαδή τα φιλοσοφικά κείμενα του πατέρα της.
ΔΑΜΩ: Θυγατέρα του Πυθαγόρα και της Θεανούς δίδαξε τα πυθαγόρεια δόγματα στην Σχολή του Κρότωνος. Μετά την διάλυσι της Σχολής, η Δαμώ, στην οποία ο Πυθαγόρας είχε εμπιστευτεί τα γραπτά του έργα, με την ρητή εντολή να μην τα ανακοινώσει σε αμύητους, κατέφυγε στην Αθήνα. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα τήρησε την παραγγελία του πατέρα της. Αργότερα όμως δημοσίευσε μόνο την γεωμετρική διδασκαλία του Πυθαγόρου, με την βοήθεια του Φιλολάου και του Θυμαρίδα. Η έκδοσι αυτή, που είχε (σύμφωνα με τον Ιάμβλιχο) τον τίτλο ‘Η ΠΡΟΣ ΠΥΘΑΓΟΡΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ’. Ήταν μία γεωμετρία ανωτέρου επιπέδου. Κατά τον Γέμινο, η κατασκευή του κανονικού τετραέδρου και η κατασκευή του κύβου οφείλονται στην Δαμώ. Η Δαμώ απέκτησε μία κόρη την Βιτάλη.
ΔΕΙΝΩ: Γυναίκα του Βροντίνου. Μαθήτρια και πεθερά του Πυθαγόρα, γνώστρια της αριθμοσοφίας. Μελέτησε τους ελλιπείς αριθμούς. Ένας αριθμός λέγεται ελλιπής, όταν οι γνήσιοι διαιρέτες του (δηλαδή οι διαιρέτες εκτός του εαυτού του), αν προστεθούν δίνουν άθροισμα μικρότερο του ιδίου του αριθμού. Έτσι ο αριθμός 8 είναι ελλιπής γιατί 1+2+4=7
ΔΙΟΤΙΜΑ: Στο “Συμπόσιον” του Πλάτωνος, ο Σωκράτης αναφέρεται στην Δασκάλα του Διοτίμα, ιέρεια στην Μαντίνεια, που υπήρξε Πυθαγόρεια και γνώστρια της πυθαγόρειας αριθμοσοφίας. Κατά μαρτυρία του Ξενοφώντος, η Διοτίμα δεν ήταν άπειρη των πλέον δυσκολονόητων γεωμετρικών θεωρημάτων.
ΕΛΟΡΙΣ: Γεωμέτρης από την Σάμο
ΘΕΑΝΩ: μαθηματικός. Μαθήτρια και σύντροφος του Πυθαγόρα (παρά τα 36 χρόνια διαφοράς τους) και στην οποία αποδίδεται η πυθαγόρεια άποψη περί χρυσής τομής (6ος αι. π.Χ.).
ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΙΑ: δελφική ιέρεια που μύησε τον Πυθαγόρα στις αρχές της αριθμοσοφίας και της γεωμετρίας και αποτέλεσε την αιτία για να δεχτεί ο Πυθαγόρας γυναίκες στη σχολή του (6ος αι. π.Χ.).
ΛΑΣΘΕΝΙΑ: Σπούδασε ντυμένη ως άνδρας στην Ακαδημία Πλάτωνος, έγινε σύντροφος του Σπευσίππου και της αποδίδεται ο ορισμός της σφαίρας (4ος αι. π.Χ σύμφωνα με τον Αριστοφάνη τον Περιπατητικό).
ΜΥΙΑ: της αποδίδεται η επινόησις της αναλογίας. Κόρη του Πυθαγόρα και της Θεανούς. Πυθαγόρεια και η ίδια. Γυναίκα του Μίλωνος του Κροτωνιάτου. Δίδαξε στην Σχολή του Κρότωνος. Αναφέρεται ως γνώστρια της γεωμετρίας.
ΜΕΛΙΣΣΑ: ασχολήθηκε με την κατασκευή κανονικών πολυγώνων. Μαθήτρια του Πυθαγόρα
ΝΙΚΑΡΕΤΗ η Κορίνθια: ασχολήθηκε με την γεωμετρία. Την αναφέρει ο Στοβαίος
ΠΑΝΔΡΩΣΙΩΝ: Αλεξανδρινή γεωμέτρης, μαθήτρια του Πάππου, ο οποίος της αφιερώνει και το γ’ βιβλίο της “ΣΥΝΑΓΩΓΗΣ”. Η Πανδροσίων χωρίζει τα γεωμετρικά προβλήματα σε τρεις κατηγορίες: “ΤΡΙΑ ΓΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΩΝ ΕΝ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΝ ΑΥΤΩΝ ΕΠΙΠΕΔΑ ΚΑΛΕΙΣΘΑΙ, ΤΑ ΔΕ ΓΡΑΜΜΙΚΑ”
ΠΕΡΙΚΤΙΟΝΗ: Πυθαγόρεια φιλόσοφος, συγγραφέας και μαθηματικός. Διάφορες πηγές την ταυτίζουν με την Περικτιόνη την μητέρα του Πλάτωνος και κόρη του Κριτίου. Ο μαθηματικός Πλάτων, όπως και ο φιλόσοφος Πλάτων, οφείλει την πρώτη γνωριμία του με τα μαθηματικά και την φιλοσοφία στην Περικτιόνη.
ΠΟΛΥΓΝΩΤΗ: σύντροφος και μαθήτρια του Θαλού. Γνώστρια κατά τον Βοήθιο πολλών γεωμετρικών θεωρημάτων συντέλεσε στην απλούστευση των αριθμητικών συμβόλων με την εισαγωγή της αρχής της ακροφωνίας, δηλαδή με την εισαγωγή αλφαβητικών γραμμάτων που αντιστοιχούσαν το καθένα σε το καθένα στο αρχικό γράμμα του ονόματος του αριθμού. Έτσι το Δ αρχικό του ΔΕΚΑ, παριστάνει τον αριθμό 10. Το Χ, αρχικό του ΧΙΛΙΑ παριστάνει τον αριθμό 1000 κοκ
ΠΤΟΛΕΜΑΪΣ: Νεοπυθαγόρεια φιλόσοφος, μουσικός και μαθηματικός.
ΠΥΘΑΪΣ : Γεωμέτρης, κόρη του μαθηματικού Ζηνοδώρου. Ασχολήθηκε, μαζί με τον πατέρα της, με εμβαδά επιπέδων χωρίων. Την αναφέρει ο Ευτόκιος. Ο Θέων ο Αλεξανδρεύς
ΥΠΑΤΙΑ η «Γεωμετρική»: Η Υπατία, η φιλόσοφος και μαθηματικός της Αλεξανδρείας δεν είναι γνωστή -όσο ίσως θα έπρεπε- στη χώρα μας. Ήταν κόρη του περίφημου μαθηματικού Θέωνος. Ύστερα από τις σπουδές της στη σχολή της Αλεξάνδρειας ήλθε εν είδει προσκυνήματος στη μητρόπολη των φιλοσόφων, την Αθήνα, όπου παρακολούθησε μαθήματα στη σχολή του Πρόκλου και επηρεάστηκε βαθύτατα από τη διδασκαλία του. Παραδίδεται ότι ο Πρόκλος διέκρινε μεταξύ των μαθητών του την Υπατία, όχι μόνο για τη διαλεκτική της οξύτητα, αλλά και για τη στέρεη μαθηματική της σκέψη. Aσχολήθηκε με τα μαθηματικά, την αστρονομία και τη μηχανική. Κατακρεουργήθηκε από χριστιανούς που έκαψαν το νεκρό σώμα της.
ΤΥΜΙΧΑ: γυναίκα του Κροτωνιάτου Μυλλίου ήταν (σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο) Σπαρτιάτισσα, γεννημένη στον Κρότωνα. Από πολύ νωρίς έγινε μέλος της Πυθαγόρειας κοινότητος. Αναφέρεται από τον Ιάμβλιχο ένα σύγγραμμά της σχετικά με τους “φίλους αριθμούς”. Μετά την καταστροφή της σχολής από τους δημοκρατικούς του Κρότωνος η Τυμίχα κατέφυγε στις Συρακούσες. Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος απαίτησε από την Τυμίχα να του αποκαλύψει τα μυστικά της Πυθαγόρειας διδασκαλείας έναντι μεγάλης αμοιβής. Αυτή αρνήθηκε κατηγορηματικά και μάλιστα έκοψε με τα δόντια την γλώσσα της και την έφτυσε στο πρόσωπο του Διονυσίου. Το γεγονός αυτό αναφέρουν ο Ιππόβοτος και ο Νεάνθης.
ΦΙΝΤΥΣ: Μαθήτρια του Πυθαγόρου δίδαξε στη σχολή του Κρότωνος . Αναφέρεται ως εμπνεύστρια της ισότητας που συνδέει τις πυθαγόρειες τριάδες (6ος αι. π.Χ.).
Τα περισσότερα στοιχεία είναι από εδώ
και εδώ
Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου 2008
Κυριακή 31 Αυγούστου 2008
Χριστιανοί καταστροφείς του πολιτισμού
Σε μια προσπάθεια να διαστρεβλώσουν την ιστορία μας οι χριστιανοί απολογητές ισχυρίζονται πως χάρη στον χριστιανισμό διεσώθη η ελληνική γραμματεία. Έσωσαν λένε τα συγγράμματα των προγόνων μας, αλλά δεν μας λένε... από ποιούς; Ποιοί ήταν οι βάρβαροι που έψαχναν να τα καταστρέψουν; Ποιοί εχθρεύονταν τόσο τον Ελληνισμό ώστε έκαψαν πάνω από το 90% των Ελληνικών συγγραμμάτων και απειλούσαν με θάνατο όσους πίστευαν τους φιλόσοφους αντί τη Βίβλο; Η προφανής απάντηση είναι: οι Χριστιανοί. Ώστε φτάνουμε στο απίθανο συμπέρασμα πως οι Χριστιανοί έσωσαν την Ελληνική γραμματεία...από τους ίδιους!
Άκουσα και το ανεκδιήγητο: μα οι Βυζαντινοί δεν έσωσαν τα έργα των αρχαίων από τον ...χρόνο; Να υποθέσουμε πως για κάποιον άγνωστο, μυστήριο λόγο οι Έλληνες εθνικοί σταμάτησαν να γράφουν και τη σκυτάλη πήραν οι χριστιανοί; Είναι επιχείρημα αυτό; Οι άνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην φιλοσοφία και την καλλιέργεια του πνεύματος σταμάτησαν να παράγουν νέα ή να αντιγράφουν εκείνα των προγόνων τους...έτσι! Αντίθετα, οι χριστιανοί καλόγεροι που έγραφαν πάνω στα παλίμψηστα, έσπαγαν αγάλματα θεών, έκαιγαν Ελληνικούς ναούς, πρέπει να πιστέψουμε πως έσωσαν τα βιβλία; Πριν ή μετά το κάψιμό τους;
Πόσο φιλέλληνες ήταν οι καλόγεροι, φαίνεται από τα λόγια των εκκλησιαστικών πατέρων. Ένα απειροελάχιστο δείγμα αγάπης προς την Ελλάδα:
Ι. Χρυσόστομος :
«Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα. Ούτος ο βάρβαρος, την οικουμένη ολάκερη κατέλαβε και ενώ πάντα τα των Ελλήνων σβήνουν και αφανίζονται, τούτου καθ’ έκαστη λαμπρότερα γίνονται»
«Τι λοιπόν, άγιος έσται ο ναός του Σεράπιδος δια τα βιβλία; Μη γένοιτο!... αλλά δαίμονες οικούσι τον τόπον... μάλλον δε και αυτών (των Ελλήνων) όντων δαιμόνων... και παρ’ αυτών βωμός στέκει απάτης αόρατος εις τον οποίον ψυχάς ανθρώπων θυσιάζουσι... κατάλαβε λοιπόν και φανέρωσε ότι δαίμονες κατοικούν εκεί».
Μέγας Βασίλειος: «Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζοντας με ορθάνοικτο στόμα τον "Ισραήλ". Στόμα δε λέγει εδώ ο προφήτης την σοφιστική του λόγου δύναμη, η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει τους εν απλότητα πιστευσάντων».
Αυτοί οι άνθρωποι έβριζαν την ελληνική φιλοσοφία, θεωρούσαν πως όποιος ήταν βάρβαρος είναι ανώτερος από όποιον έχει ελληνική παιδεία, πίστευαν πως στις βιβλιοθήκες κατοικούν δαίμονες. Αυτοί έσωσαν τον εχθρό τους; Για ποιό λόγο; Για να συνεχίσει να διαφθείρει ψυχές Χριστιανών;
Πόσο υποτιμούν την νοημοσύνη μας επιτέλους;
Άκουσα και το ανεκδιήγητο: μα οι Βυζαντινοί δεν έσωσαν τα έργα των αρχαίων από τον ...χρόνο; Να υποθέσουμε πως για κάποιον άγνωστο, μυστήριο λόγο οι Έλληνες εθνικοί σταμάτησαν να γράφουν και τη σκυτάλη πήραν οι χριστιανοί; Είναι επιχείρημα αυτό; Οι άνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην φιλοσοφία και την καλλιέργεια του πνεύματος σταμάτησαν να παράγουν νέα ή να αντιγράφουν εκείνα των προγόνων τους...έτσι! Αντίθετα, οι χριστιανοί καλόγεροι που έγραφαν πάνω στα παλίμψηστα, έσπαγαν αγάλματα θεών, έκαιγαν Ελληνικούς ναούς, πρέπει να πιστέψουμε πως έσωσαν τα βιβλία; Πριν ή μετά το κάψιμό τους;
Πόσο φιλέλληνες ήταν οι καλόγεροι, φαίνεται από τα λόγια των εκκλησιαστικών πατέρων. Ένα απειροελάχιστο δείγμα αγάπης προς την Ελλάδα:
Ι. Χρυσόστομος :
«Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα. Ούτος ο βάρβαρος, την οικουμένη ολάκερη κατέλαβε και ενώ πάντα τα των Ελλήνων σβήνουν και αφανίζονται, τούτου καθ’ έκαστη λαμπρότερα γίνονται»
«Τι λοιπόν, άγιος έσται ο ναός του Σεράπιδος δια τα βιβλία; Μη γένοιτο!... αλλά δαίμονες οικούσι τον τόπον... μάλλον δε και αυτών (των Ελλήνων) όντων δαιμόνων... και παρ’ αυτών βωμός στέκει απάτης αόρατος εις τον οποίον ψυχάς ανθρώπων θυσιάζουσι... κατάλαβε λοιπόν και φανέρωσε ότι δαίμονες κατοικούν εκεί».
Μέγας Βασίλειος: «Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζοντας με ορθάνοικτο στόμα τον "Ισραήλ". Στόμα δε λέγει εδώ ο προφήτης την σοφιστική του λόγου δύναμη, η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει τους εν απλότητα πιστευσάντων».
Αυτοί οι άνθρωποι έβριζαν την ελληνική φιλοσοφία, θεωρούσαν πως όποιος ήταν βάρβαρος είναι ανώτερος από όποιον έχει ελληνική παιδεία, πίστευαν πως στις βιβλιοθήκες κατοικούν δαίμονες. Αυτοί έσωσαν τον εχθρό τους; Για ποιό λόγο; Για να συνεχίσει να διαφθείρει ψυχές Χριστιανών;
Πόσο υποτιμούν την νοημοσύνη μας επιτέλους;
Σάββατο 30 Αυγούστου 2008
Ελληνικός Μονοθεϊσμός
Ένα επιχείρημα των χριστιανών είναι πως οι φιλόσοφοι πρόγονοί μας ήταν στην πραγματικότητα μονοθεϊστές και μάλιστα πίστευαν στο θεό της Βίβλου. Προσπαθούν να μας πουν, «ορίστε, τα φωτισμένα μυαλά δέχτηκαν την αληθινή πίστη, εσείς γυρίζεται στην πλάνη των αμόρφωτων προγόνων, δηλαδή του απλού λαού». Το πιο συνηθισμένο επιχείρημα τους είναι πως οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι ήδη από τον 6ο π.Χ. αιώνα καλλιέργησαν μονοθεϊστικές αντιλήψεις.
Αν ρωτήσουμε τα ονόματα των φιλοσόφων, παραθέτουν αποσπάσματα από τον Αριστοτέλη, τους Ορφικούς ύμνους ή ακόμα και τον Πλάτωνα, όπου δεν χρησιμοποιούν τη λέξη «θεοί», αλλά «θεός». Αυτό δεν είναι απόδειξη μονοθεϊσμού, δυστυχώς για αυτούς. Οι φιλόσοφοι έβλεπαν την θεϊκή ενέργεια ως μια, κοινή για όλους τους θεούς. Όχι έναν θεό, αλλά πολλούς θεούς. Όχι έναν δημιουργό, αλλά ενέργεια δημιουργίας με πολλές εκδηλώσεις.
Στην Ελληνική αντίληψη ο Ένας θεός δημιουργός των πάντων δεν υπάρχει γιατί για να υπάρξει τίθεται η ερώτηση: είναι αγέννητος ή όχι;
Αν γεννήθηκε, μας απασχολεί ο γεννήτορας. Αν ο θεός είναι το πρωταρχικό Ον, ο δημιουργός του πρέπει να είναι μη-ον. Μα δεν μπορεί να δημιουργήσει το μη-Ον. Άρα ο δημιουργός του θεού είναι το Ον.
Βέβαια ο χριστιανισμός έφυγε από το αδιέξοδο με την παραδοχή πως ο θεός τους είναι αγέννητος. Μα τότε θα είναι άπειρος, δίχως αρχή άρα δίχως τέλος. Ως άπειρος, δεν μπορεί να βρίσκεται πουθενά γιατί δεν χωράει ούτε μέσα στον εαυτό του, εφόσον ο εαυτός του καθορίζει όριο.
Η θεϊκή ενέργεια του Ελληνικού κόσμου με τις άπειρες εκδηλώσεις μπορεί να είναι η γενεσιουργός δύναμη δίχως να πέφτουμε σε αδιέξοδα. Είναι άπειρη, αλλά διαιρείται συνεχώς.
Έχοντας περιγράψει εν συντομία τον «μονοθεϊσμό» των φιλοσόφων, ξαναγυρνάμε στο αρχικό ερώτημα. Ποιοί Έλληνες φιλόσοφοι δέχτηκαν τον χριστιανισμό; Μήπως η Υπατία την οποία οι χριστιανοί κατακρεούργησαν επειδή ήταν εθνική; Ο νεοπλατωνικός Σώπατρος που μαρτύρησε με πρόσχημα πως η «σοδειά ήταν κακή και ευθύνονται οι μάντεις»; Μήπως οι υπόλοιποι σφαγιασθέντες Έλληνες φιλόσοφοι; Αν ήταν όπως τα λένε, αν με τη θέλησή τους δέχτηκαν το χριστιανισμό, ποιός ο λόγος να γίνουν οι σφαγές, οι καταστροφές και τα ανθελληνικά διατάγματα των Βυζαντινών αυτοκρατόρων;
Αν ρωτήσουμε τα ονόματα των φιλοσόφων, παραθέτουν αποσπάσματα από τον Αριστοτέλη, τους Ορφικούς ύμνους ή ακόμα και τον Πλάτωνα, όπου δεν χρησιμοποιούν τη λέξη «θεοί», αλλά «θεός». Αυτό δεν είναι απόδειξη μονοθεϊσμού, δυστυχώς για αυτούς. Οι φιλόσοφοι έβλεπαν την θεϊκή ενέργεια ως μια, κοινή για όλους τους θεούς. Όχι έναν θεό, αλλά πολλούς θεούς. Όχι έναν δημιουργό, αλλά ενέργεια δημιουργίας με πολλές εκδηλώσεις.
Στην Ελληνική αντίληψη ο Ένας θεός δημιουργός των πάντων δεν υπάρχει γιατί για να υπάρξει τίθεται η ερώτηση: είναι αγέννητος ή όχι;
Αν γεννήθηκε, μας απασχολεί ο γεννήτορας. Αν ο θεός είναι το πρωταρχικό Ον, ο δημιουργός του πρέπει να είναι μη-ον. Μα δεν μπορεί να δημιουργήσει το μη-Ον. Άρα ο δημιουργός του θεού είναι το Ον.
Βέβαια ο χριστιανισμός έφυγε από το αδιέξοδο με την παραδοχή πως ο θεός τους είναι αγέννητος. Μα τότε θα είναι άπειρος, δίχως αρχή άρα δίχως τέλος. Ως άπειρος, δεν μπορεί να βρίσκεται πουθενά γιατί δεν χωράει ούτε μέσα στον εαυτό του, εφόσον ο εαυτός του καθορίζει όριο.
Η θεϊκή ενέργεια του Ελληνικού κόσμου με τις άπειρες εκδηλώσεις μπορεί να είναι η γενεσιουργός δύναμη δίχως να πέφτουμε σε αδιέξοδα. Είναι άπειρη, αλλά διαιρείται συνεχώς.
Έχοντας περιγράψει εν συντομία τον «μονοθεϊσμό» των φιλοσόφων, ξαναγυρνάμε στο αρχικό ερώτημα. Ποιοί Έλληνες φιλόσοφοι δέχτηκαν τον χριστιανισμό; Μήπως η Υπατία την οποία οι χριστιανοί κατακρεούργησαν επειδή ήταν εθνική; Ο νεοπλατωνικός Σώπατρος που μαρτύρησε με πρόσχημα πως η «σοδειά ήταν κακή και ευθύνονται οι μάντεις»; Μήπως οι υπόλοιποι σφαγιασθέντες Έλληνες φιλόσοφοι; Αν ήταν όπως τα λένε, αν με τη θέλησή τους δέχτηκαν το χριστιανισμό, ποιός ο λόγος να γίνουν οι σφαγές, οι καταστροφές και τα ανθελληνικά διατάγματα των Βυζαντινών αυτοκρατόρων;
Παρασκευή 29 Αυγούστου 2008
ΕΚΑΣ ΒΕΒΗΛΟΙ
Η έννοια σοφός αρχικά σήμαινε τον άνθρωπο που είναι έμπειρος σε κάποια τέχνη και αργότερα τον άνθρωπο που γνώριζε πολλά πράγματα, τον πολυμαθή. Γενικά τον άνθρωπο που είχε πείρα της ζωής και μεγάλη σύνεση. Ένας άνθρωπος που είχε αποκτήσει σοφία, που αγαπούσε την μάθηση, είχε ανήσυχο πνεύμα και δεν επαναπαύονταν στις ελάχιστες γνώσεις που προσφέρουν οι αισθήσεις, ονομάζονταν φιλόσοφος.
Μητέρα της φιλοσοφίας υπήρξε η Ελλάδα. Εδώ γεννήθηκαν και δίδαξαν τα λαμπρότερα πνεύματα. Δημιούργησαν και ανέπτυξαν την ιστορία, τη μουσική, τα μαθηματικά, την αρμονία, την γεωμετρία, τις τέχνες, για να αναφέρουμε ελάχιστες από τις δημιουργίες του Ελληνικού κόσμου.
Το παράδοξο: κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως όλα καλά όσα δίδαξαν οι πρόγονοί μας, όλα σωστά τα είπαν και τα έκαναν... όλα ...εκτός από τα θρησκευτικά.
Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως οι Έλληνες ήταν τόσο δεισιδαίμονες ώστε πίστευαν σε είδωλα, σε πέτρες και ξύλα.
Ακόμα χειρότερα, κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως οι φιλόσοφοι, οι διδάσκαλοι της ανθρωπότητας ήταν πλανεμένοι!
Εκάς οι βέβηλοι
Ας παρουσιάσουν την ελάχιστη απόδειξη πως ο δικός τους θεός είναι αληθινός. Ας μιλήσουν επιτέλους με στοιχεία, αντί αερολογίες, απειλές και ειρωνείες. Όταν οι ίδιοι που επικαλούνται την καθαρότητα των τάχα θεόπνευστων γραφών τους είναι τόσο βρώμικοι ώστε καταλήγουν ακόμα και στην φυλακή, πως τολμούν να ιεροσυλούν ισχυριζόμενοι πως αντιπροσωπεύουν την θεϊκή παρουσία στη γη;
Ας αναλογιστούν οι βέβηλοι τις ηθικές αξίες του Ελληνισμού, την Αρετή των Ελλήνων φιλοσόφων και ας συγκρίνουν την σημερινή κατάντια.
Μητέρα της φιλοσοφίας υπήρξε η Ελλάδα. Εδώ γεννήθηκαν και δίδαξαν τα λαμπρότερα πνεύματα. Δημιούργησαν και ανέπτυξαν την ιστορία, τη μουσική, τα μαθηματικά, την αρμονία, την γεωμετρία, τις τέχνες, για να αναφέρουμε ελάχιστες από τις δημιουργίες του Ελληνικού κόσμου.
Το παράδοξο: κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως όλα καλά όσα δίδαξαν οι πρόγονοί μας, όλα σωστά τα είπαν και τα έκαναν... όλα ...εκτός από τα θρησκευτικά.
Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως οι Έλληνες ήταν τόσο δεισιδαίμονες ώστε πίστευαν σε είδωλα, σε πέτρες και ξύλα.
Ακόμα χειρότερα, κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως οι φιλόσοφοι, οι διδάσκαλοι της ανθρωπότητας ήταν πλανεμένοι!
Εκάς οι βέβηλοι
Ας παρουσιάσουν την ελάχιστη απόδειξη πως ο δικός τους θεός είναι αληθινός. Ας μιλήσουν επιτέλους με στοιχεία, αντί αερολογίες, απειλές και ειρωνείες. Όταν οι ίδιοι που επικαλούνται την καθαρότητα των τάχα θεόπνευστων γραφών τους είναι τόσο βρώμικοι ώστε καταλήγουν ακόμα και στην φυλακή, πως τολμούν να ιεροσυλούν ισχυριζόμενοι πως αντιπροσωπεύουν την θεϊκή παρουσία στη γη;
Ας αναλογιστούν οι βέβηλοι τις ηθικές αξίες του Ελληνισμού, την Αρετή των Ελλήνων φιλοσόφων και ας συγκρίνουν την σημερινή κατάντια.
ΟΙ ΠΟΛΥΘΕΟΙ
Μακαρισμένος εσύ που μελέτησες
να τον ορθώσεις απάνω στους ώμους σου
το συντριμμένο ναό των Ελλήνων!
Του Νόμου τ' άγαλμα σταίνεις κορώνα του,
στις μαρμαρένιες κολώνες του σκάλισες
τους λογισμούς των Πλωτίνων.
Είδες τον κόσμο κι ατέλειωτο κι άναρχο
ψυχών και θεών, μαζί κύριων και υπάκουων,
σφιχτοδετά κρατημένη αρμονία
και των καπνών και των ίσκιων τα είδωλα
παραμερίζοντας όλα, ίσα τράβηξες
προς την Αιτία
και σε κρυψώνα ιερό, και σωπαίνοντας
έσπειρες, έξω απ' το μάτι του βέβηλου,
κ' έπλασες λιόκαλη εσύ σπαρτιάτισσα
τη θυγατέρα σου την Πολιτεία.
Στους χριστιανούς τους μισόζωους ανάμεσα
ξαναζωντάνεψες Ολυμπους άγνωρους,
έθνη καινούριων αθανάτων κι άστρων
μέσα σε σένα Λυκούργοι και Πλάτωνες
απαντηθήκαν, το λόγο ξανάνιωσες
των Ζωροάστρων
Κι αφού το τέκνο μεγάλωσες, ένιωσες
τότε μονάχα την κούραση, κ' έγειρες
ζωή κατόχρονη ισόθεης σκέψης,
κι αλαφροπήρε σε ο θάνατος κ' έφυγες
το μυστικό, τρισμακάριε, τον ίακχο
με τους Ολύμπιους θεούς να χορέψης
Σοφός, κριτής και προφήτης μας μοίρασες
από το γάλα που εσένα σε πότισε
της ουρανίας Αφροδίτης η ρώγα.
Του κόσμου αφήνεις το τέκνο, το θάμα σου
μα ο μισερός κι ο στραβός κι ο ζηλόφτονος
λυσσομανάει και το ρίχνει στη φλόγα.
Όμως ο αέρας τριγύρω στη φλόγα σου
πνοή σοφίας κι αλήθειες πνοή γίνεται,
κι από τη θράκα της φλόγας πετάχτη
στον ήλιο ολόισα ένας νους μεγαλόφτερος
τ' αποκαίδια σου κρύβουμε γκόλφια μας,
και θησαυρός της φωτιάς σου είν' η στάχτη!
Κωστής Παλαμάς
να τον ορθώσεις απάνω στους ώμους σου
το συντριμμένο ναό των Ελλήνων!
Του Νόμου τ' άγαλμα σταίνεις κορώνα του,
στις μαρμαρένιες κολώνες του σκάλισες
τους λογισμούς των Πλωτίνων.
Είδες τον κόσμο κι ατέλειωτο κι άναρχο
ψυχών και θεών, μαζί κύριων και υπάκουων,
σφιχτοδετά κρατημένη αρμονία
και των καπνών και των ίσκιων τα είδωλα
παραμερίζοντας όλα, ίσα τράβηξες
προς την Αιτία
και σε κρυψώνα ιερό, και σωπαίνοντας
έσπειρες, έξω απ' το μάτι του βέβηλου,
κ' έπλασες λιόκαλη εσύ σπαρτιάτισσα
τη θυγατέρα σου την Πολιτεία.
Στους χριστιανούς τους μισόζωους ανάμεσα
ξαναζωντάνεψες Ολυμπους άγνωρους,
έθνη καινούριων αθανάτων κι άστρων
μέσα σε σένα Λυκούργοι και Πλάτωνες
απαντηθήκαν, το λόγο ξανάνιωσες
των Ζωροάστρων
Κι αφού το τέκνο μεγάλωσες, ένιωσες
τότε μονάχα την κούραση, κ' έγειρες
ζωή κατόχρονη ισόθεης σκέψης,
κι αλαφροπήρε σε ο θάνατος κ' έφυγες
το μυστικό, τρισμακάριε, τον ίακχο
με τους Ολύμπιους θεούς να χορέψης
Σοφός, κριτής και προφήτης μας μοίρασες
από το γάλα που εσένα σε πότισε
της ουρανίας Αφροδίτης η ρώγα.
Του κόσμου αφήνεις το τέκνο, το θάμα σου
μα ο μισερός κι ο στραβός κι ο ζηλόφτονος
λυσσομανάει και το ρίχνει στη φλόγα.
Όμως ο αέρας τριγύρω στη φλόγα σου
πνοή σοφίας κι αλήθειες πνοή γίνεται,
κι από τη θράκα της φλόγας πετάχτη
στον ήλιο ολόισα ένας νους μεγαλόφτερος
τ' αποκαίδια σου κρύβουμε γκόλφια μας,
και θησαυρός της φωτιάς σου είν' η στάχτη!
Κωστής Παλαμάς
Πέμπτη 28 Αυγούστου 2008
Δελφικα Παραγγέλματα
Μέρος Δεύτερο
ΜΗ ΑΡΧΕ ΥΒΡΙΖΩΝ
Να μην κυριαρχείς με ύβρη
ΓΛΩΤΤΗΣ ΑΡΧΕ
Να εξουσιάζεις την γλώσσα σου
ΦΙΛΙΑΝ ΑΓΑΠΑ
Να αγαπάς τη φιλία
ΣΟΦΙΑΝ ΖΗΛΟΥ
Να επιζητάς τη σοφία
ΕΠΑΙΝΕΙ ΑΡΕΤΗΝ
Να επαινείς την αρετή
ΕΧΘΡΟΥΣ ΑΜΥΝΟΥ
Να αμύνεσαι απέναντι στους εχθρούς
ΚΡΙΤΗΝ ΓΝΩΘΙ
Να γνωρίζεις τον κριτή
ΤΥΧΗΝ ΝΟΜΙΖΕ
Να αναγνωρίζεις την τύχη
ΦΘΟΝΕΙ ΜΗΔΕΝΙ
Να μην φθονείς κανέναν
ΕΛΠΙΔΑ ΑΙΝΕΙ
Να δοξάζεις την ελπίδα
ΓΑΜΟΥΣ ΚΡΑΤΕΙ
Να διαφυλάσσεις τον γάμο
ΕΥΕΡΓΕΣΙΕΣ ΤΙΜΑ
Να τιμάς τις ευεργεσίες
ΔΙΚΑΙΩΣ ΚΤΩ
Να αποκτάς δίκαια
ΨΕΓΕ ΜΗΔΕΝΑ
Να μην κατηγορείς κανέναν
ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΝΤΕΧΟΥ
Να πειθαρχείς στην εκπαίδευση
ΑΜΑΡΤΑΝΩΝ ΜΕΤΑΝΟΕΙ
Όταν σφάλλεις, να μετανοείς
ΒΟΥΛΕΥΟΥ ΧΡΟΝΩ
Να αποφασίζεις την κατάλληλη στιγμή
ΦΙΛΙΑΝ ΦΙΛΑΤΤΕ
Να διαφυλάσσεις τη φιλία
ΠΟΝΕΙ ΜΕΤ' ΕΥΚΛΕΙΑΣ
Να αγωνίζεσαι με δόξα
ΑΤΥΧΟΥΝΤΙ ΣΥΝΑΧΘΟΥ
Να συμπάσχεις με τον δυστυχή
ΕΠΑΓΓΕΛΟΥ ΜΗΔΕΝΙ
Μην υπόσχεσαι σε κανέναν
ΦΘΙΜΕΝΟΥΣ ΜΗ ΑΔΙΚΕΙ
Να μην αδικείς τους νεκρούς
ΠΑΙΣ ΩΝ ΚΟΣΜΙΟΣ ΙΣΘΙ
Ως παιδί να είσαι κόσμιος
ΜΕΣΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣ
Ως μεσήλικας να είσαι δίκαιος
ΑΠΟΚΡΙΝΟΥ ΕΝ ΚΑΙΡΩ
Να αποκρίνεσαι την κατάλληλη στιγμή
ΟΦΘΑΛΜΟΥ ΚΡΑΤΕΙ
Να κυριαρχείς της ματιάς σου
ΕΥΠΡΟΣΗΓΟΡΟΣ ΓΙΝΟΥ
Να είσαι ευπροσήγορος
ΣΕΑΥΤΟΝ ΕΥ ΠΟΙΕΙ
Να ευεργετείς τον εαυτό σου
ΧΑΡΙΖΟΥ ΑΒΛΑΒΩΣ
Να ευχαριστείς χωρίς να βλάπτεις
ΕΥ ΠΑΣΧΕ ΩΣ ΘΝΗΤΟΣ
Να περνάς καλά ως θνητός
ΗΒΩΝ ΕΓΚΡΑΤΗΣ
Ως έφηβος να είσαι εγκρατής
ΤΥΧΗΝ ΜΗ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ
Να μην πιστεύεις την τύχη
ΜΗ ΕΠΙ ΠΑΝΤΟΥ ΛΥΠΟΥ
Να μην λυπάσαι για όλα
ΕΞ ΕΥΓΕΝΩΝ ΓΕΝΝΑ
Να δημιουργείς με ευγενή υλικά
ΚΑΚΙΑΣ ΑΠΕΧΟΥ
Να απέχεις από την κακία
ΙΔΙΑ ΦΥΛΑΤΤΕ
Να προστατεύεις ό,τι είναι δικό σου
ΕΓΓΥΗΝ ΦΕΥΓΕ
Να αποφεύγεις τις υποσχέσεις
ΔΑΠΑΝΩΝ ΑΡΧΟΥ
Να διαχειρίζεσαι σωστά τις δαπάνες
ΑΙΣΧΥΝΗΝ ΣΕΒΟΥ
Να σέβεσαι τη συστολή
ΧΑΡΙΝ ΕΚΤΕΛΕΙ
Να εκπληρώνεις τις χάρες
ΤΥΧΗΝ ΣΤΕΡΓΕ
Να αγαπάς την τύχη
ΑΚΟΥΩΝ ΟΡΑ
Όταν ακούς να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά
ΟΡΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Να σκέπτεσαι το μέλλον σου
ΑΛΛΟΤΡΙΩΝ ΑΠΕΧΟΥ
Να μένεις μακρυά από ό,τι ανήκει σε άλλους
ΚΟΙΝΟΣ ΓΙΝΟΥ
Να είσαι κοινωνικός
ΕΥΓΕΝΕΙΑΝ ΑΣΚΕΙ
Να είσαι ευγενικός
ΑΠΛΩΣ ΔΙΑΛΕΓΟΥ
Να μιλάς με απλό τρόπο
ΕΥΤΥΧΙΑΝ ΕΥΧΟΥ
Να εύχεσαι την ευτυχία
ΚΤΩΜΕΝΟΣ ΗΔΟΥ
Να είσαι ευχαριστημένος με όσα αποκτάς
ΕΥΦΗΜΟΣ ΙΣΘΙ
Να φροντίζεις την καλή σου φήμη
ΦΙΛΩ ΧΑΡΙΖΟΥ
Να ευχαριστείς τους φίλους σου
ΧΡΟΝΟΥ ΦΕΙΔΟΥ
Να μην σπαταλάς το χρόνο σου
ΟΜΟΙΟΙΣ ΧΡΩ
Να συναναστρέφεσαι τους ομοίους σου
ΤΕΛΕΥΤΩΝ ΑΛΥΠΟΣ
Ως ετοιμοθάνατος να μην λυπάσαι
ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΘΗΡΩ
Να επιδιώκεις το συμφέρον
ΚΑΙΡΟΝ ΠΡΟΣΔΕΧΟΥ
Να καλοδέχεσαι την ευκαιρία
ΕΠΙ ΡΩΜΗ ΜΗ ΚΑΥΧΩ
Να μην καυχιέσαι όταν είσαι δυνατός
ΑΡΡΗΤΑ ΜΗ ΛΕΓΕ
Να μη μιλάς για τα απόρρητα
ΕΧΘΡΑΣ ΔΙΑΛΥΕ
Να διαλύεις την έχθρα
ΕΥΦΗΜΙΑΝ ΑΣΚΕΙ
Να καλλιεργείς την καλή φήμη
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΣΟΦΟΣ
Ως ηλικιωμένος να είσαι σοφός
ΟΜΟΝΟΙΑΝ ΔΙΩΚΕ
Να επιδιώκεις την ομόνοια
ΤΟ ΚΡΑΤΟΥΝ ΦΟΒΟΥ
Να σέβεσαι τον ανώτερο
ΓΗΡΑΣ ΠΡΟΣΔΕΧΟΥ
Να αποδέχεσαι τα γηρατειά
ΕΙ
Να είσαι
ΜΗ ΑΡΧΕ ΥΒΡΙΖΩΝ
Να μην κυριαρχείς με ύβρη
ΓΛΩΤΤΗΣ ΑΡΧΕ
Να εξουσιάζεις την γλώσσα σου
ΦΙΛΙΑΝ ΑΓΑΠΑ
Να αγαπάς τη φιλία
ΣΟΦΙΑΝ ΖΗΛΟΥ
Να επιζητάς τη σοφία
ΕΠΑΙΝΕΙ ΑΡΕΤΗΝ
Να επαινείς την αρετή
ΕΧΘΡΟΥΣ ΑΜΥΝΟΥ
Να αμύνεσαι απέναντι στους εχθρούς
ΚΡΙΤΗΝ ΓΝΩΘΙ
Να γνωρίζεις τον κριτή
ΤΥΧΗΝ ΝΟΜΙΖΕ
Να αναγνωρίζεις την τύχη
ΦΘΟΝΕΙ ΜΗΔΕΝΙ
Να μην φθονείς κανέναν
ΕΛΠΙΔΑ ΑΙΝΕΙ
Να δοξάζεις την ελπίδα
ΓΑΜΟΥΣ ΚΡΑΤΕΙ
Να διαφυλάσσεις τον γάμο
ΕΥΕΡΓΕΣΙΕΣ ΤΙΜΑ
Να τιμάς τις ευεργεσίες
ΔΙΚΑΙΩΣ ΚΤΩ
Να αποκτάς δίκαια
ΨΕΓΕ ΜΗΔΕΝΑ
Να μην κατηγορείς κανέναν
ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΝΤΕΧΟΥ
Να πειθαρχείς στην εκπαίδευση
ΑΜΑΡΤΑΝΩΝ ΜΕΤΑΝΟΕΙ
Όταν σφάλλεις, να μετανοείς
ΒΟΥΛΕΥΟΥ ΧΡΟΝΩ
Να αποφασίζεις την κατάλληλη στιγμή
ΦΙΛΙΑΝ ΦΙΛΑΤΤΕ
Να διαφυλάσσεις τη φιλία
ΠΟΝΕΙ ΜΕΤ' ΕΥΚΛΕΙΑΣ
Να αγωνίζεσαι με δόξα
ΑΤΥΧΟΥΝΤΙ ΣΥΝΑΧΘΟΥ
Να συμπάσχεις με τον δυστυχή
ΕΠΑΓΓΕΛΟΥ ΜΗΔΕΝΙ
Μην υπόσχεσαι σε κανέναν
ΦΘΙΜΕΝΟΥΣ ΜΗ ΑΔΙΚΕΙ
Να μην αδικείς τους νεκρούς
ΠΑΙΣ ΩΝ ΚΟΣΜΙΟΣ ΙΣΘΙ
Ως παιδί να είσαι κόσμιος
ΜΕΣΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣ
Ως μεσήλικας να είσαι δίκαιος
ΑΠΟΚΡΙΝΟΥ ΕΝ ΚΑΙΡΩ
Να αποκρίνεσαι την κατάλληλη στιγμή
ΟΦΘΑΛΜΟΥ ΚΡΑΤΕΙ
Να κυριαρχείς της ματιάς σου
ΕΥΠΡΟΣΗΓΟΡΟΣ ΓΙΝΟΥ
Να είσαι ευπροσήγορος
ΣΕΑΥΤΟΝ ΕΥ ΠΟΙΕΙ
Να ευεργετείς τον εαυτό σου
ΧΑΡΙΖΟΥ ΑΒΛΑΒΩΣ
Να ευχαριστείς χωρίς να βλάπτεις
ΕΥ ΠΑΣΧΕ ΩΣ ΘΝΗΤΟΣ
Να περνάς καλά ως θνητός
ΗΒΩΝ ΕΓΚΡΑΤΗΣ
Ως έφηβος να είσαι εγκρατής
ΤΥΧΗΝ ΜΗ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ
Να μην πιστεύεις την τύχη
ΜΗ ΕΠΙ ΠΑΝΤΟΥ ΛΥΠΟΥ
Να μην λυπάσαι για όλα
ΕΞ ΕΥΓΕΝΩΝ ΓΕΝΝΑ
Να δημιουργείς με ευγενή υλικά
ΚΑΚΙΑΣ ΑΠΕΧΟΥ
Να απέχεις από την κακία
ΙΔΙΑ ΦΥΛΑΤΤΕ
Να προστατεύεις ό,τι είναι δικό σου
ΕΓΓΥΗΝ ΦΕΥΓΕ
Να αποφεύγεις τις υποσχέσεις
ΔΑΠΑΝΩΝ ΑΡΧΟΥ
Να διαχειρίζεσαι σωστά τις δαπάνες
ΑΙΣΧΥΝΗΝ ΣΕΒΟΥ
Να σέβεσαι τη συστολή
ΧΑΡΙΝ ΕΚΤΕΛΕΙ
Να εκπληρώνεις τις χάρες
ΤΥΧΗΝ ΣΤΕΡΓΕ
Να αγαπάς την τύχη
ΑΚΟΥΩΝ ΟΡΑ
Όταν ακούς να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά
ΟΡΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Να σκέπτεσαι το μέλλον σου
ΑΛΛΟΤΡΙΩΝ ΑΠΕΧΟΥ
Να μένεις μακρυά από ό,τι ανήκει σε άλλους
ΚΟΙΝΟΣ ΓΙΝΟΥ
Να είσαι κοινωνικός
ΕΥΓΕΝΕΙΑΝ ΑΣΚΕΙ
Να είσαι ευγενικός
ΑΠΛΩΣ ΔΙΑΛΕΓΟΥ
Να μιλάς με απλό τρόπο
ΕΥΤΥΧΙΑΝ ΕΥΧΟΥ
Να εύχεσαι την ευτυχία
ΚΤΩΜΕΝΟΣ ΗΔΟΥ
Να είσαι ευχαριστημένος με όσα αποκτάς
ΕΥΦΗΜΟΣ ΙΣΘΙ
Να φροντίζεις την καλή σου φήμη
ΦΙΛΩ ΧΑΡΙΖΟΥ
Να ευχαριστείς τους φίλους σου
ΧΡΟΝΟΥ ΦΕΙΔΟΥ
Να μην σπαταλάς το χρόνο σου
ΟΜΟΙΟΙΣ ΧΡΩ
Να συναναστρέφεσαι τους ομοίους σου
ΤΕΛΕΥΤΩΝ ΑΛΥΠΟΣ
Ως ετοιμοθάνατος να μην λυπάσαι
ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΘΗΡΩ
Να επιδιώκεις το συμφέρον
ΚΑΙΡΟΝ ΠΡΟΣΔΕΧΟΥ
Να καλοδέχεσαι την ευκαιρία
ΕΠΙ ΡΩΜΗ ΜΗ ΚΑΥΧΩ
Να μην καυχιέσαι όταν είσαι δυνατός
ΑΡΡΗΤΑ ΜΗ ΛΕΓΕ
Να μη μιλάς για τα απόρρητα
ΕΧΘΡΑΣ ΔΙΑΛΥΕ
Να διαλύεις την έχθρα
ΕΥΦΗΜΙΑΝ ΑΣΚΕΙ
Να καλλιεργείς την καλή φήμη
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΣΟΦΟΣ
Ως ηλικιωμένος να είσαι σοφός
ΟΜΟΝΟΙΑΝ ΔΙΩΚΕ
Να επιδιώκεις την ομόνοια
ΤΟ ΚΡΑΤΟΥΝ ΦΟΒΟΥ
Να σέβεσαι τον ανώτερο
ΓΗΡΑΣ ΠΡΟΣΔΕΧΟΥ
Να αποδέχεσαι τα γηρατειά
ΕΙ
Να είσαι
Δελφικα Παραγγέλματα
Τα παρακάτω ηθικά Δελφικά Παραγγέλματα ή Πυθίας Γράμματα, ήταν εντοιχισμένα στον πρόναο του Ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς, για τα οποία ο Παυσανίας στα «Φωκικά» του λέει: «Εν δε τω προνάω τα εν Δελφοίς γεγραμμένα εστίν ωφελήματα ανθρώποις εις βίον».
Μέρος Πρώτο
ΕΡΙΝ ΜΙΣΕΙ
Να μισείς την έριδα
ΚΑΚΙΑΝ ΜΙΣΕΙ
Να μισείς την κακία
ΧΡΗΣΜΟΥΣ ΘΑΥΜΑΖΕ
Να εκτιμάς τους χρησμούς
ΓΝΩΘΙ ΜΑΘΩΝ
Να κατανοείς αυτά που μαθαίνεις
ΕΥΛΟΓΕΙ ΠΑΝΤΑΣ
Να λες καλό λόγο για όλους
ΗΤΤΩ ΥΠΟ ΔΙΚΑΙΟΥ
Να υποτάσσεσαι στο δίκαιο
ΕΠΟΥ ΘΕΟ
Ακολούθα το Θεό
ΔΟΛΟΝ ΦΟΒΟΥ
Να φοβάσαι το δόλο
ΥΒΡΙΝ ΜΙΣΕΙ
Να μισείς την ύβρη
ΑΠΕΧΘΕΙΑ ΦΕΥΓΕ
Να αποφεύγεις την απέχθεια
ΚΡΙΝΕ ΔΙΚΑΙΑ
Να μισείς την κακία
ΠΛΟΥΤΕΙ ΔΙΚΑΙΩΣ
Να πλουτίζεις δίκαια
ΕΡΓΑΖΟΥ ΚΤΙΤΑ
Να εργάζεσαι για να αποκτάς
ΓΛΩΤΤΑΝ ΙΣΧΕ
Να συγκρατείς τη γλώσσα σου
ΦΕΙΔΟΜΕΝΟΣ ΜΗ ΛΕΙΠΕ
Να μένεις φειδωλός
ΚΙΝΔΥΝΕΥΕ ΦΡΟΝΗΜΩΣ
Να κινδυνεύεις με σύνεση
ΑΚΟΥΣΑΣ ΝΟΕΙ
Να κατανοείς ακούγοντας
ΕΧΩΝ ΧΑΡΙΖΟΥ
Όταν έχεις να χαρίζεις
ΙΚΕΤΑΣ ΑΙΔΟΥ
Να σέβεσαι τους ικέτες
ΓΟΝΕΙΣ ΑΙΔΟΥ
Να σέβεσαι τους γονείς
ΠΑΣΙΝ ΑΡΜΟΖΟΥ
Να προσαρμόζεσαι σε όλα
ΥΙΟΥΣ ΠΑΙΔΕΥΕ
Να εκπαιδεύεις τους γιους σου
ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ
Να μην υπερβάλλεις
ΓΝΩΘΙ ΣΕΑΥΤΟΝ
Να γνωρίζεις τον εαυτό σου
ΟΝΕΙΔΟΣ ΕΧΘΑΙΡΕ
Να εχθρεύεσαι όσα σε ντροπιάζουν
ΓΑΜΕΙΝ ΜΕΛΛΕ
Να έχεις στα σχέδιά σου το γάμο
ΦΡΟΝΕΙ ΘΝΗΤΑ
Να σκέφτεσαι ως θνητός
ΑΡΧΕ ΣΕΑΥΤΟΥ
Να έχεις αυτοκυριαρχία
ΠΡΟΝΟΙΑ ΤΙΜΑ
Να εκτιμάς τη βοήθεια
ΣΟΦΟΙΣ ΧΡΩ
Να συμβουλεύεσαι τους σοφούς
ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΓΙΝΟΥ
Να γίνεις φιλόσοφος
ΚΑΙΡΟΝ ΓΝΩΘΙ
Να γνωρίζεις την ευκαιρία
ΣΑΥΤΟΝ ΙΣΘΙ
Να είσαι ο εαυτός σου
ΞΕΝΟΣ ΩΝ ΙΣΘΙ
Όταν είσαι ξένος να το αναγνωρίζεις
ΘΥΜΟΥ ΚΡΑΤΕΙ
Να συγκρατείς το θυμό σου
ΦΡΟΝΗΣΙΝ ΑΣΚΕΙ
Να εξασκείς τη σύνεση
ΦΙΛΟΥΣ ΒΟΗΘΕΙ
Να βοηθάς τους φίλους
ΤΕΧΝΗ ΧΡΩ
Να ασκείς την τέχνη
ΦΟΝΟΥ ΑΠΕΧΟΥ
Να απέχεις από το φόνο
ΟΣΙΑ ΚΡΙΝΕ
Να ξεχωρίζεις τα όσια
ΕΥΧΟΥ ΔΥΝΑΤΑ
Να εύχεσαι το εφικτό
ΛΑΒΩΝ ΑΠΟΔΟΣ
Όταν παίρνεις να δίνεις
ΥΦΟΡΩ ΜΗΔΕΝΑ
Να μην υποτιμάς κανέναν
ΕΣΤΙΑΝ ΤΙΜΑ
Να τιμάς την οικία σου
ΓΝΟΥΣ ΠΡΑΤΤΕ
Να πράττεις με επίγνωση
ΘΝΗΣΚΕ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ
Να πεθαίνεις για την πατρίδα σου
ΕΠΙ ΝΕΚΡΟ ΜΗ ΓΕΛΑΣ
Να μην περιγελάς τους νεκρούς
ΟΜΙΛΕΙ ΠΡΑΟΣ
Να μιλάς με πραότητα
βΙΑΣ ΜΗ ΕΧΟΥ
Να μην είσαι βίαιος
ΑΔΩΡΟΔΟΚΗΤΟΣ ΔΙΚΑΖΕ
Να κρίνεις χωρίς δωροδοκία
ΤΩ ΒΙΩ ΜΗ ΑΧΘΟΥ
Να μη σε βαραίνει η ζωή
ΣΕΑΥΤΟΝ ΑΙΔΟΥ
Να σεβεσαι τον εαυτό σου
ΑΠΟΝΤΙ ΜΗ ΜΑΧΟΥ
Να μη μάχεσαι τον απόντα
ΟΥΣ ΤΡΕΦΕΙΣ ΑΓΑΠΑ
Να αγαπάς αυτούς που τρέφεις
ΝΕΩΤΕΡΟΝ ΔΙΔΑΣΚΕ
Να διδάσκεις τους νεότερους
ΑΙΤΙΩ ΠΑΡΟΝΤΑ
Να μην κατηγορείς κάποιον κρυφά
ΦΙΛΟΦΡΟΝΕΙ ΠΑΣΙΝ
Να έχεις κάτι καλό να πεις για όλους
ΥΙΟΙΣ ΜΗ ΚΑΤΑΘΑΡΡΕΙ
Να μην αποκαρδιώνεις τα παιδιά σου
ΛΕΓΕ ΕΙΔΩΣ
Να μιλάς όταν γνωρίζεις
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΝ ΑΙΔΟΥ
Να σέβεσαι τους μεγαλύτερους
ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ
Να στεφανώνεις τους προγόνους σου
Μέρος Πρώτο
ΕΡΙΝ ΜΙΣΕΙ
Να μισείς την έριδα
ΚΑΚΙΑΝ ΜΙΣΕΙ
Να μισείς την κακία
ΧΡΗΣΜΟΥΣ ΘΑΥΜΑΖΕ
Να εκτιμάς τους χρησμούς
ΓΝΩΘΙ ΜΑΘΩΝ
Να κατανοείς αυτά που μαθαίνεις
ΕΥΛΟΓΕΙ ΠΑΝΤΑΣ
Να λες καλό λόγο για όλους
ΗΤΤΩ ΥΠΟ ΔΙΚΑΙΟΥ
Να υποτάσσεσαι στο δίκαιο
ΕΠΟΥ ΘΕΟ
Ακολούθα το Θεό
ΔΟΛΟΝ ΦΟΒΟΥ
Να φοβάσαι το δόλο
ΥΒΡΙΝ ΜΙΣΕΙ
Να μισείς την ύβρη
ΑΠΕΧΘΕΙΑ ΦΕΥΓΕ
Να αποφεύγεις την απέχθεια
ΚΡΙΝΕ ΔΙΚΑΙΑ
Να μισείς την κακία
ΠΛΟΥΤΕΙ ΔΙΚΑΙΩΣ
Να πλουτίζεις δίκαια
ΕΡΓΑΖΟΥ ΚΤΙΤΑ
Να εργάζεσαι για να αποκτάς
ΓΛΩΤΤΑΝ ΙΣΧΕ
Να συγκρατείς τη γλώσσα σου
ΦΕΙΔΟΜΕΝΟΣ ΜΗ ΛΕΙΠΕ
Να μένεις φειδωλός
ΚΙΝΔΥΝΕΥΕ ΦΡΟΝΗΜΩΣ
Να κινδυνεύεις με σύνεση
ΑΚΟΥΣΑΣ ΝΟΕΙ
Να κατανοείς ακούγοντας
ΕΧΩΝ ΧΑΡΙΖΟΥ
Όταν έχεις να χαρίζεις
ΙΚΕΤΑΣ ΑΙΔΟΥ
Να σέβεσαι τους ικέτες
ΓΟΝΕΙΣ ΑΙΔΟΥ
Να σέβεσαι τους γονείς
ΠΑΣΙΝ ΑΡΜΟΖΟΥ
Να προσαρμόζεσαι σε όλα
ΥΙΟΥΣ ΠΑΙΔΕΥΕ
Να εκπαιδεύεις τους γιους σου
ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ
Να μην υπερβάλλεις
ΓΝΩΘΙ ΣΕΑΥΤΟΝ
Να γνωρίζεις τον εαυτό σου
ΟΝΕΙΔΟΣ ΕΧΘΑΙΡΕ
Να εχθρεύεσαι όσα σε ντροπιάζουν
ΓΑΜΕΙΝ ΜΕΛΛΕ
Να έχεις στα σχέδιά σου το γάμο
ΦΡΟΝΕΙ ΘΝΗΤΑ
Να σκέφτεσαι ως θνητός
ΑΡΧΕ ΣΕΑΥΤΟΥ
Να έχεις αυτοκυριαρχία
ΠΡΟΝΟΙΑ ΤΙΜΑ
Να εκτιμάς τη βοήθεια
ΣΟΦΟΙΣ ΧΡΩ
Να συμβουλεύεσαι τους σοφούς
ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΓΙΝΟΥ
Να γίνεις φιλόσοφος
ΚΑΙΡΟΝ ΓΝΩΘΙ
Να γνωρίζεις την ευκαιρία
ΣΑΥΤΟΝ ΙΣΘΙ
Να είσαι ο εαυτός σου
ΞΕΝΟΣ ΩΝ ΙΣΘΙ
Όταν είσαι ξένος να το αναγνωρίζεις
ΘΥΜΟΥ ΚΡΑΤΕΙ
Να συγκρατείς το θυμό σου
ΦΡΟΝΗΣΙΝ ΑΣΚΕΙ
Να εξασκείς τη σύνεση
ΦΙΛΟΥΣ ΒΟΗΘΕΙ
Να βοηθάς τους φίλους
ΤΕΧΝΗ ΧΡΩ
Να ασκείς την τέχνη
ΦΟΝΟΥ ΑΠΕΧΟΥ
Να απέχεις από το φόνο
ΟΣΙΑ ΚΡΙΝΕ
Να ξεχωρίζεις τα όσια
ΕΥΧΟΥ ΔΥΝΑΤΑ
Να εύχεσαι το εφικτό
ΛΑΒΩΝ ΑΠΟΔΟΣ
Όταν παίρνεις να δίνεις
ΥΦΟΡΩ ΜΗΔΕΝΑ
Να μην υποτιμάς κανέναν
ΕΣΤΙΑΝ ΤΙΜΑ
Να τιμάς την οικία σου
ΓΝΟΥΣ ΠΡΑΤΤΕ
Να πράττεις με επίγνωση
ΘΝΗΣΚΕ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ
Να πεθαίνεις για την πατρίδα σου
ΕΠΙ ΝΕΚΡΟ ΜΗ ΓΕΛΑΣ
Να μην περιγελάς τους νεκρούς
ΟΜΙΛΕΙ ΠΡΑΟΣ
Να μιλάς με πραότητα
βΙΑΣ ΜΗ ΕΧΟΥ
Να μην είσαι βίαιος
ΑΔΩΡΟΔΟΚΗΤΟΣ ΔΙΚΑΖΕ
Να κρίνεις χωρίς δωροδοκία
ΤΩ ΒΙΩ ΜΗ ΑΧΘΟΥ
Να μη σε βαραίνει η ζωή
ΣΕΑΥΤΟΝ ΑΙΔΟΥ
Να σεβεσαι τον εαυτό σου
ΑΠΟΝΤΙ ΜΗ ΜΑΧΟΥ
Να μη μάχεσαι τον απόντα
ΟΥΣ ΤΡΕΦΕΙΣ ΑΓΑΠΑ
Να αγαπάς αυτούς που τρέφεις
ΝΕΩΤΕΡΟΝ ΔΙΔΑΣΚΕ
Να διδάσκεις τους νεότερους
ΑΙΤΙΩ ΠΑΡΟΝΤΑ
Να μην κατηγορείς κάποιον κρυφά
ΦΙΛΟΦΡΟΝΕΙ ΠΑΣΙΝ
Να έχεις κάτι καλό να πεις για όλους
ΥΙΟΙΣ ΜΗ ΚΑΤΑΘΑΡΡΕΙ
Να μην αποκαρδιώνεις τα παιδιά σου
ΛΕΓΕ ΕΙΔΩΣ
Να μιλάς όταν γνωρίζεις
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΝ ΑΙΔΟΥ
Να σέβεσαι τους μεγαλύτερους
ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ
Να στεφανώνεις τους προγόνους σου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
